Źródło Najważniejszych Newsów

Wyzwól moc która jest w Tobie

22.01.12

Większość osób, z którymi pracuję nie dostrzega i nie wyzwala całego swojego potencjału. Nie jest świadoma wewnętrznej mocy, którą posiada. Tkwi w sytuacji, która nie jest dla nich włości a jednocześnie nie ma w sobie siły, iżby coś w swoim życiu zmienić. Skąd się to bierze? po największej części z braku wiary we własne możliwości, ograniczających przekonań i wewnętrznego sabotażysty. plus z lęku poprzednio nieznanym. nieustannie przecież prawdopodobnie być gorzej - to raz za razem słyszana wymówka. Ale wszak wiecznie też może być lepiej! Nie sądzisz?

Jak możesz konstruować siebie? Jak możesz generować swoją wewnętrzną moc?

Oto nieco przykładów do natychmiastowego zastosowania:)

Przypomnij sobie dowolny osobisty sukces, coś co no dobrze Ci poszło. Zastanów się, co ze względu temu sukcesowi udało Ci się osiągnąć? Z jakiego powodu uważasz to za sukces? Przypomnij sobie wzajemna gra wewnętrzny, jaki odbywał się wówczas w Twojej głowie. Jakie myśli się pojawiały? W którym miejscu swojego ciała umiejscowione były Twoje uczucia? Co takiego widziałeś i słyszałeś około siebie? Jak się zachowywałeś? Zwróć uwagę na to, że myśli o sukcesie powodują coraz lepsze Twoje samopoczucie. Im dokładniej "wejdziesz" w poczucie sukcesu, którego kiedyś doświadczyłeś, tym łatwiej Ci będzie wchodzić w nowe sytuacje z poczuciem sukcesu. A wtedy... jak myślisz? Tak! Twoje szanse na kolejny sukces windują!:)

Teraz przypomnij sobie inną podobną sytuację. Zrób dokładanie to samo, co za pierwszym razem. Rozłóż osobisty kolejny sukces na czynniki pierwsze! Naprawdę zrób to! Poświęć na to, trochę swojej energii! Przyłóż się! Odtwórz obie te sytacje w Twoich myślach kilkakrotnie. Niech poczucie sukcesu wypełni Cię od stóp do głów!

Pochwal się! No dalej! Pochwal się! Powiedz sobie coś miłego! Nakarm swoją duszę! Daj sobie na skroś to, czego potrzebujesz, czego oczekujesz od innych, a czego nie dostajesz! Oczekujesz uznania szefa? nasamprzód sam je sobie daj! Baw się tym! To wzmaga Twoje impresja własnej wartości i przekonuje Twój instynktowny umysł, że zasługujesz na pochwały i uznanie! Zgadnij jak to potem działa? Tak, to prawda! Im więcej dajesz sobie uznania, tym częściej otrzymujesz je z zewnątrz. Im z większym natężeniem wierzysz, że na nie zasługujesz, tym bardziej materializuje się w Twoim życiu!

Dodawaj sobie odwagi, dodawaj sobie otuchy, zachęcaj się! albo swoim najlepszym przyjacielem! wskutek temu zgromadzisz wewnętrzne zasoby i siłę, ażeby radzić sobie z wyzwaniami, które stawia Ci życie! jeśli sprawia Ci to trudność, pomyśl, co mógłbyś rzec komuś bliskiemu. A teraz skieruj te słowa do siebie. Możesz przestać dopiero, kiedy poczujesz się o wiele lepiej niż wcześniej! Niech Twoje dobre nastrój będzie wyznacznikiem Twojej dobrze wykonanej wewnętrznej pracy nad sobą:)

Zadbaj po wrażenie komfortu! Dosłownie! Usiądź wygodnie w fotelu, przykryj się miękkim kocem lub zrób coś innego, co sprawi, że Twoje wrażenie komfortu o wiele wzrośnie! Nie musisz od razu czarterować pokoju w najdroższym hotelu w okolicy, sam jesteś w stanie dość zadbać o swój komfort. Nie masz pomysłów. Pomyśl, co w tej chwili sprawiłoby Ci największą przyjemność? I zrób to! Okaż sobie troskę i zwiększ swoją świadomość siebie. A obecnie będąc w poczuciu komfortu pomyśl o tym, co nie poszło po Twojej myśli. czy też dla siebie łagodny! Zalecz stare rany! Wybierz akceptację i uchwycenie zamiast wewnętrznej walki i zaprzeczania. Odpuść sobie! To pomoże Ci oswobodzić się od przeszłości i pójść dalej!

Przypomnij sobie szczęśliwe chwile! Przypomnij sobie moment, w którym no przyzwoicie czułeś się w swojej skórze! W Twojej pamięci jest mnóstwo takich chwil! Ten przebieg pomaga modernizować Twój jakość wewnętrzny. kiedykolwiek będziesz sobie przypominał szczęśliwe chwile od razu poczujesz się lepiej!

Wykonuj te zadania wielokrotnie. szczególnie w momentach przygnębienia, wtedy, gdy nie całokształt idzie po Twojej myśli. dzięki temu poczujesz się lepiej, poczujesz się pewnie, komfortowo, doświadczysz pełni swojej wewnętrznej mocy! wolno śmiało powiedzieć, że wskutek temu ładujesz swoje wewnętrzne akumulatory. Jesteś stworzony do tego, aby jak tak bywa doświadczać w swoim życiu pełni Twojej mocy! Wyzwól swoją moc TERAZ! Powodzenia!

Od 2012 roku obowiązują nowe przepisy prawa pracy w zakresie terminu wykorzystania zaległego urlopu wypoczynkowego (nowelizacja art. 168 Kodeksu Pracy). Urlop, jaki nie zostanie wykorzystany w bieżącym roku będzie jest dozwolone  wykorzystać do 30 września roku następnego, a nie  - jak dotąd – do 31 marca.  Do kiedy można, w świetle przepisów, skorzystać wakacje za 2011 rok? Zdaniem Państwowej Inspekcji Pracy natomiast interpretacji prawników, już w tym roku kadra mają więcej czasu na wykorzystanie zaległego urlopu. adwokat Marcin Lassota z Kancelarii Adwokackiej Lassota i Partnerzy tak wyjaśnia tę kwestię: Nowelizacja art. 168 k.p. w zakresie urlopu wypoczynkowego weszła w trwanie w dniu 1 stycznia 2012 na mocy art. 1 ust.1 ustawy z dnia 16 września 2011 o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców. W ww. ustawie nieobecność jest przepisów przejściowych doprecyzowujących sytuację urlopu zaległego za 2011 rok. powinno się z tej przyczyny przyjąć, że użycie mają kodeks obowiązujące w momencie kiedy urlop aktualny staje się urlopem zaległym, co ma miejsce z początkiem nowego roku. bo od dnia 1 stycznia 2012 obowiązuje nowa istota art. 168 k.p., zgodnie z którą zaległy wczasy można wykorzystać do końca września, to zaległy urlop za 2011 rok jest dozwolone wykorzystać właśnie do końca września 2012. – wyjaśnia prawnik.

Jak wielu osobom przyda  się nowy prawo i wybór wykorzystania zaległego urlopu w szerszej perspektywie czasowej?

Z badania przeprowadzonego z wykorzystaniem serwis pracy Praca.pl na 1329 użytkownikach portalu  wynika, że owszem 23% pracowników rozpoczęło Nowy Rok bez żadnych zaległości w urlopach. Pozostali mają bodaj kilka dni do wykorzystania z zeszłego roku. U 10% pracowników jest to niewielka kwant 1-2 dni urlopu wypoczynkowego. 16% zaczyna dodatkowy rok pracy z 3-5 zaoszczędzonymi dniami. 17% ma już do reszty sporą ilość zaległego urlopu do wykorzystania (6-9) dni. Największą lecz grupę stanowią pracownicy, którzy mają przynajmniej 10 dni urlopu, które z poprzedniego roku przechodzą na obecny.

Czy Polacy nie mają czasu na urlop?

Powodów niewykorzystywania urlopu w bieżącym roku, w którym nabywane jest prawo do urlopu wypoczynkowego prawdopodobnie być wiele. Przykładowo, załoga którzy wcale w ostatnim czasie rozpoczęli pracę w firmie często odwlekają swój dziewiczy dłuższy urlop by pokazać pracodawcy jak nadzwyczaj są zaangażowani w swoje zajęcia. Wpływ na sporą kwant niewykorzystanego urlopu ma też kazus gospodarcza. W firmach, w  których  zmniejszyło się angaż cyklicznie kwant pracy pozostała taka sama. W efekcie kadra tak nie mają czasu na urlop. W niektórych organizacjach bywa też tak, że nadgodziny oddaje się pracownikowi w formie urlopu. Zdarzają się tak więc sytuacje, w których pracownik w ramach urlopu odbiera nadgodziny, a urlop wypoczynkowy pozostaje niewykorzystany.

(kliknij obrazek aby go powiększyć)

Nowelizacja ustawy umożliwi lepsze eksploatacja zaległego urlopu – pracownik nie będzie zobligowany do tego, by wykorzystać urlop w odrobinę atrakcyjnym wypoczynkowo okresie.  Może niemniej jednak doprowadzić do sytuacji, w której dopiero w ostatnim kwartale roku zatrudniony zacznie korzystać swój bieżący wakacje – w efekcie na dalszy rok znów przejdzie jeszcze więcej zaległych dni. Takie sytuacje mogą rodzić problemy w sytuacji chęci zwolnienia pracownika zatrudnionego w oparciu o umowę na Chronos określony. Pracodawca, niedaleko dwutygodniowym okresie wypowiedzenia, przypadkiem wynaleźć się w sytuacji, w której zwalniając pracownika będzie wymuszony do wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany wczasy - część dni przekroczy bowiem rozciągłość okresu wypowiedzenia.

Warto w sąsiedztwie tym pamiętać, że to chlebodawca w sytuacji wypowiedzenia umowy pracownikowi decyduje o tym, czy pracobiorca spędzi okres wypowiedzenia na urlopie czy w pracy. Z naszej praktyki prawniczej wynika, że w zasadzie urlopy nieczęsto są kwestią sporną pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. w większości wypadków pojawiającą się kwestią jest testowanie o to, czy pracodawca przypuszczalnie wyekspediować pracownika na urlop w okresie wypowiedzenia - naturalnie pracodawca może to dokonać zgodnie z przepisem art. 167-2 k.p. – wyjaśnia kontrahent kancelarii prawnej Marcin Lassota.

A co w sytuacji, gdy pracodawca odmawia udzielenia urlopu?

Pracownik w sytuacji w której blisko obowiązujących przepisów nie uzyskuje zgody pracodawcy na wczasy wypoczynkowy nie jest pozostawiony sam sobie. adwokat Marcin Lassota radzi: jeżeli chlebodawca odmawia udzielenia pracownikowi urlopu uniemożliwiając

wykorzystanie dzięki pracownika urlopu w ustawowym terminie (do 30 września kolejnego roku), zatrudniony przypadkiem dostarczyć awizo do Państwowej Inspekcji Pracy by wszcząć kontrolę w zakresie prawidłowości udzielania urlopu. wolno również złożyć zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia. Nieudzielenie urlopu przysługującego pracownikowi jest wykroczeniem z art. 282 par. 1 ust. 2 k.p.

To co jest dodatkowo w takiej sytuacji dla pracowników ważne, to fakt, iż niewykorzystany urlop nie przepada. Pracodawca ma obowiązek przekazać pracownikowi urlopu, aż do przedawnienia się roszczenia o udzielenie urlopu, które to roszczenie przedawnia się z upływem 3 lat licząc od  ostatniego dnia danego roku kalendarzowego. – wyjaśnia Lassota.

Pamiętajmy, że aby móc wykonywać pracę efektywnie, pracownik potrzebuje odtwarzać siły i co jakiś czas odpoczywać. Z ankiety, którą przeprowadzaliśmy z naszymi użytkownikami w sierpniu wynika, że owszem 9% pracowników uważa, że dopiero co kilkudniowy wakacje pozwoli im wypocząć. większość potrzebuje minimum dwóch tygodni przerwy od pracy, a lekarze zalecają, by wakacje trwał trzy tygodnie.

Warto wskutek tego opracować wypoczynek – zwłaszcza, że ze względu nowym przepisom zaległego urlopu nie musimy już wykorzystywać zimą.

Być przypadkiem właśnie dzielenie tej niepodzielnej mocy jest jedną z głównych przyczyn powodujących rafa w dotarciu do niej lub utrzymywaniu w sobie stanu, w którym chce się chcieć.

Motywacja nie dotyczy ani miejsca, ani wykonywanej czynności, ani czasu. Dotyczy zamierzonego, końcowego efektu, celu wszelkich naszych działań. Dotyczy tego, w czym widzimy swoją szczęśliwość, dokonanie i radość. Dotyczy tego, co ma dla nas życiowe znaczenie, tego, czego w istocie pragniemy. cokolwiek przypuszczalnie nas przybliżyć do tego, co dla jest nas grunt (i na to samo to) budzi w nas moc / utrzymuje nas w mocy, jaką jest motywacja.

Wyobraź sobie sprzedawcę z niesłychanie dobrymi wynikami. wolno powiedzieć, że jest zmotywowany do dobrej sprzedaży i zależy mu na wyniku. jednak jest to zbytnie uproszczenie. przypuszczalnie się okazać, że jego wytłumaczenie dotyczy ani trochę innych rzeczy. Na przypadek liczy na to, że jako prężny subiekt naprędce awansuje na pozycja menedżera, lub że pomoże mu to zebrać pieniądze potrzebne na budowę domu. Powiedzmy, że byle co to jest - nie historia się. Oczekiwał tego, chociaż się nie stało. "Nagle" traci motywację. pracodawca zastanawia się, co się dzieje, daje nowego laptopa lub mechaniczny koń w nadziei, że to rozwiąże problem. obecnie pomaga, ale chwila w pośpiechu mija. Najciekawsze, że nie jest całkiem prawdą, iż ów istota ludzka stracił motywację. jeśliby stracił motywację, nie wstałby w ogóle z łóżka. Jest później bardzo zmotywowany. lub zmianie uległa zewnętrzna reprezentacja jego motywacji. Poszukuje później tego, co może go przybliżyć do niespełnionego coraz pragnienia i wybitnie możliwe, że chociażby wzrosła jego determinacja. Zrezygnował wyłącznie ze sposobu, jaki się nie sprawdził. Poszukuje innego, nowego, lub nawet już znalazł.

Motywacja mieszka w duszy i w sercu człowieka, a nie w jego rękach i głowie. uchwycenie tego jest wybitnie istotne. Szukamy swojej motywacji rękami i głową w miejsce pójść za radą i odczytać to, co mówi do nas nasza dusza i nasze serce. wystarczy za tym zmierzać, a motywacji nigdy nie zabraknie. Motywację "stwarzamy" tylko poprzez poszukiwanie jej w sobie. Jest to przebieg do głębi wewnętrzny. Nie ma znaczenia fakt, że wielu ludzi chce wykazać coś innego non stop poszukując nowych, doskonalszych sposobów motywowania na zewnątrz. Motywacja jest wewnętrzną siłą. Jej bodziec jest w głębi duszy i owszem przejawia się na zewnątrz. Zewnętrzne impulsy mogą wspomóc nam wyszperać naszą motywację, dotrzeć do niej w sobie, ale na widać same w sobie nie mogą jej stworzyć.

Jak zajść do tego, co w duszy gra?

Poza tym, że uzasadnienie manifestuje się w życiu na masa sposobów, wolno zaproponować sobie obojętnie jaki pomocny proces. Dla przykładu.

Odłóż na mgnienie oka wszystkie swoje sprawy do załatwienia, myśli, obawy, wątpliwości, pośpiech, byle co jest w Tobie. bądź ciekaw i nic więcej. Weź kilka głębszych oddechów. Dotrzyj do swojego spokoju, połącz się ze swoją wewnętrzną mądrością. Zrób to teraz. Daj sobie chwilę czasu. Gdy poczujesz ten stan w sobie - wróć do czytania. Weź tak wiele czasu ile Ci potrzeba. (...)

Teraz wyobraź sobie, że masz rok życia - 12 miesięcy. Co masz ochotę robić? Czemu poświęcisz ten czas? Czy to mówi Ci coś o twojej motywacji? Pomyśl nad tym za pośrednictwem chwilę. Miej wnioski. (...)

A w tym momencie wyobraź sobie, że masz miesiąc - 30 dni. Co wtedy? To owszem 30 dni. Na co poświęcisz własny czas? Czym wypełnisz ten czas? Czy dalej będziesz działać to, co robisz? Czy w przyszłości będziesz robić to w ten sposób? Co mogłoby się zmienić? dokąd poszybowały Twoje myśli, marzenia, pragnienia? Co mógłbyś w tym czasie osiągnąć? Jak zmierzałbyś do swojego szczęścia? Co to mówi o Twojej motywacji? Pozwól sobie na wnioski. (...)

Co by się wydarzyło, gdybyś miał tydzień? To lecz wciąż 7 dni. Co no chciałbyś zrobić w tym czasie? Przeżyłeś bez liku lat i nieoczekiwanie masz tydzień. Co podpowiada Ci Twoja Dusza? Czego pragnie, by się spełnić? Czego cię to uczy o Twojej motywacji?

Cokolwiek byś robił, cokolwiek przychodziło Ci do głowy było drogą do tego, co jest źródłem Twojej motywacji. Robiłbyś to z mocą. Żadnego wahania, linia prosta droga, czysta intencja i bezwzględne pragnienie i pewność. Co mogłoby Cię powstrzymać? Mógłbyś stworzyć setki rzeczy lub jedną rzecz, ale już wiesz, że nie zabrakłoby Ci siły, by przetrzymać to, co musisz zachować się zanim odejdziesz. jak na przykład niezakłócana, czysta wyjaśnienie jest wielką i niewyczerpaną mocą. Czy zwróciłeś uwagę, że Twoje myśli nie poszybowały ku rzeczom błahym, nieważnym lub powierzchownym? Gdy przemawia Dusza, kierujemy się ku rzeczom tak istotnym.

Teraz pojawia się kilka ano ważnych pytań.

Czy to doświadczenie wnosi coś w Twoje bytowanie w tej chwili? Czy to coś przypadkiem zmienić?

Czy masz jakieś nowe informacje o swojej motywacji i czy możesz/zechcesz ich zastosować dla swojego życia, szczęścia, zwiększenia harmonii lub tego, co jeno Ty sam potrafisz nazwać?

Czy to, w co dzisiaj inwestujesz swoją energię koresponduje z tym, czego owszem pragniesz w przyszłości? Czy masz poczucie, że Twoje teraźniejsze działania zbliżają Cię do Twojego spełnienia, czy dość oddalają? Czy sposób, w kto żyjesz nie stoi (w jakimś kontekście) w sprzeczności z Twoimi pragnieniami?

Jak niesprawdzona wiadomość bytowanie sensowne? Uświadomienie sobie faktu, że się umrze może być pomocne w poszukiwaniu większego sensu i głębszych wartości. To ma krocie wspólnego z motywacją.

Im więcej w kimś niezadowolenia, dyskomfortu wewnętrznego, poczucia nacisku, "zastygnięcia", nieruchomości i braku energii, tym pewniejsze jest, że nie kontaktuje się ze swoją duszą i zmierza nie tam, gdzie chce lub nie tak, jak chce. z trudem wtedy o motywację. Jedną z bardzo istotnych gildia motywacji jest gdyż to, że nie może być sama w sobie brutalnie destrukcyjną. czy też my zasoby ludzkie możemy posługiwać się jej w sposób zgubny dla siebie. Destrukcja przypadkiem opierać się również na tym, że w ogóle nie kontaktujemy się ze swoją wewnętrzną mądrością, ze swoją duszą i sercem, że nie odkrywamy i nie używamy swojej motywacji. może być też tak, że kontaktujemy się ze swoją duszą, ale nie bierzemy pod uwagę jej głosu lub słuchamy poniekąd jej głosu, ale nie przyjmujemy treści.

Wtedy możemy działać zrywami, "podpinać się" pod cudze zasoby, ale nie jest to nasza moc i znika wspólnie ze swoim źródłem, które jest wyjąwszy nami. To jeden z powodów, dla których wielu wypalonych ludzi tak wielce poszukuje charyzmatycznych przywódców. Drugim (pozytywnym) powodem poszukiwania charyzmatycznych liderów jest fakt, że blisko nich łatwiej jest odnaleźć swoją głęboką motywację, być wobec siebie szczerym, odważyć się na działanie w zgodzie ze swoją pasją. Ci ręce do pracy umieją "zarazić" i rozumieją, że nie ma mocy z wyjątkiem mocą wewnętrzną. Działają w oparciu o tę moc i pomagają wyzwolić ją innym ludziom w sobie. Wyczuwają takich, w których ta iskra kędyś całkowicie jest i w których wolno ją niecić w niegasnący ogień. Wiedzą, że jeśli nie masz powodu zrobić czegoś dla swojego szczęścia, (czyli dla samego siebie) to dla nikogo niczego wartościowego i tak nie możesz zrobić. Oto następna z tajemnic motywacji.

Daj sobie chwilę czasu na wnioski, póki zaczniesz odczytywać dalej. (...)

Zajmijmy się przez chwilę motywami. Mają wiele wspólnego z motywacją. Odnoszą się do niej, w charakterze wewnętrznego źródła mocy. umotywowanie może objawiać się poprzez różnorodne motywy, pozostając wciąż tą samą niepodzielną energią. Są wynikiem działania wolnej woli. Mogą być tworzone i zaspokajane na masa sposobów. albowiem możemy sobie uświadomić motywy, możemy też je modernizować i użytkować ich do indywidualnej przemiany. Napędzają nas, ukierunkowują drzemiące w naszym wnętrzu moce, energie. W motywach dochodzi do połączenia tego, co świadome z tym, co nieświadome. Energia, która jest jednocześnie przyczyną i skutkiem tego połączenia to właśnie motywacja. To też wyjaśnia, dlaczego tłumaczenie nie być może się skończyć. wolno jej nie odkryć, ale sama w sobie jest po prostu wieczną energią.

Do zwykle wymienianych motywów zalicza się: przynależność, zestawienie rodzicielską, ciekawość, kreatywność, konstruowanie i samopotwierdzenie. Istnieje niesłychanie realne niebezpieczeństwo, że te lub inne motywy znakomitość pomyli z motywacją. Tak się przyjęło i prawdopodobnie to być zwyczajnym przeoczeniem, ale też przypadkiem być sygnałem - wynikiem głębszych przyczyn, takich jak rozczłonkowanie człowieka lub wyizolowanie pojedynczych aspektów jego życia. Chcemy je tak na skroś opisać, że gubimy całkowity obraz. ani ani zapominamy, że jesteśmy jednym wielkim systemem złożonym z wielu współpracujących ze sobą podsystemów, a nie wieloma oddzielnymi systemami, z których każdy potrzebuje lub używa własnej mocy. w charakterze jeden szeroki system mamy do dyspozycji jedną wielką moc - motywację. Motywów możemy mieć więcej i mogą one być różne, ale nie mogą wymienić motywacji. Podkreślmy, że każdy z nas ma w swoim posiadaniu wielką "elektrownię", która bez przerwy produkuje ogromne ilości energii. nagminnie nie wiemy lub zapominamy, jak z tej energii skorzystać.

W dużym uproszczeniu możnaby podzielić ludzi na trzy grupy w odniesieniu do zarządzania swoją energią w tym kontekście.

Pierwsza ekipa to Ci, którzy umieją z niej zastosować i nią zarządzać. Potrafią trafić do jej źródeł, a właściwie zawsze mają z nimi łączność, przepływ, korespondencję. Nawet, jeżeli odczuwają zmęczenie, to jest to "zmęczenie szczęśliwe" dobrą inwestycją energetyczną. cokolwiek czynią, zarazem zyskują energię, bowiem są w zgodzie ze sobą i używają naturalnych mocy do działań. pełnia dokonuje się w dla szczęścia i w poczuciu szczęścia. ogół w ich życiu dokonuje się w wybieg tak naturalny, że samo w sobie jest rekreacją.

Druga skład to Ci, którzy raz na dowolny Chronos "ładują akumulatory". od czasu do czasu po to właśnie jadą na wakacje, dostarczają sobie różnorodnych przeżyć, by się zadośćuczynić za katusze i bądź dopuścić się sobie obietnicę następnych doznań, by się chciało chcieć. mimo pozorom, tacy zasoby siły roboczej nie jadą gdzieś, by po prostu odpocząć, ale po to, by znów się napracować, tyle, że w pozostały niż na co dzień sposób. Tej grupie całkiem nierzadko przytrafia się "wypalenie zawodowe". To wcale oczywiste, że niedoładowywany "akumulator" słabnie z czasem, a następna doza w najlepszym wypadku za rok.

Trzecia grupa to Ci, którzy używają baterii "1,5V". Nowe zadanie - nowa bateria. Przypominają cokolwiek dziecinne zabawki, które by zaskoczyć z miejsca potrzebują nowego "paluszka". Na początku są wybitnie energiczne, a z czasem stają się zupełnie nieruchome. tedy swobodnie poznać ich po wielkich chwilowych zrywach. wielki zapał i niewielka konsekwencja. Zewnątrzsterowność i popyt zewnętrznych doładowań. w związku z tym wszędzie wypatrują "zbawców", którzy ich zmotywują w taki lub inny sposób.

Czym jest motywacja?

Motywację definiuje się na różne sposoby. Najczęściej, każdy literat ma swoje podejście, naświetla jeden lub kilka aspektów, które uznaje za ważne lub kluczowe.

Definicje te odwołują się do różnych płaszczyzn i poziomów ludzkiej natury. Jedne sięgają głębokich warstw człowieczeństwa, zaś inne jego zewnętrznych przejawów. Każda z definicji przypadkiem przenosić dobro. Każda z nich prawdopodobnie być pomocna w poznawaniu siebie i/lub motywów swojego działania. Poszerza nasze horyzonty widzenia naszego życia. Pomaga w łączeniu pooddzielanych od siebie części nas w nas. prawdopodobnie być początkiem nowej zadumy nad sobą i nowych odkryć, które posiadają moc stwórczą. Dzięki nim odmieniamy się i szukamy nowych, prostszych dróg do siebie samych.

Cokolwiek robimy, sięgamy do naszych zasobów. Jednak robimy to tak nieświadomie, że wydaje się nam, iż w ogóle z nich nie korzystamy, albo, że ich w nas nie ma. Ale one są. Prawdą jest, że mają różne "odcienie". Jedne są w wyższym stopniu wyraźne od drugich. Jedne działają z wielką, odczuwalną siłą, a inne delikatnie, wprost niewyczuwalnie. Jedne krótkookresowo, a drugie długofalowo. Pewne jest, że działają w nas nieustannie. kiedy przestają działać, przestajemy żyć.

Motywacja to życiowa i życiodajna moc, zapał ruszająca nas z miejsca ku naszym prawdziwym, wprost przeciwnie nam znanym pragnieniom.

Jedynymi źródłami tej mocy - energii są nasze Wartości. Wszystkie motywy naszego działania w nich są osadzone. Nie kiwnęlibyśmy chociażby palcem, jeżeli nie nasze Wartości, a co nie wcześniej z osiąganiem życiowych celów. Wartości nas napędzają i powodują, że dokonujemy małych i wielkich rzeczy, cierpliwie, z wiarą i raz za razem przez długie lata. W nich tkwi cała i jedyna nasza moc sprawcza. W nich tkwi niewiadoma każdego naszego sukcesu. Wartości to generatory mocy - motywacji.

Nasza motywacja, jako że związana jest z naszymi wartościami, odzwierciedla się w naszej postawie życiowej. Każda nasza orzeczenie lub brak decyzji reprezentuje naszą motywację na zewnątrz, w działaniu. Tak, w związku z tym nie istnieje silna lub słaba wola, istnieje silna lub słaba motywacja. zobowiązanie jest miernikiem, wskaźnikiem z jak silnego zasobu korzystamy w danym czasie. Gdy jedna zaleta wychodzi na koncept pierwszy, inne ją wspierają z charakterystyczną dla siebie mocą. można powiedzieć, że mamy do dyspozycji niezmiernie mądry, wewnętrzny platforma motywacyjny. jeżeli jest zgodny i spójny przypomina "perpetuum mobile".

Siła motywująca człowieka tkwi w nim samym. Jest w jego wnętrzu i jest niewyczerpana. Ta, i na odwrót ta wytłumaczenie jest prawdziwa. Jest jedyną, która się ano liczy i jest niezawodna. Jest jak stale żywe źródło. Zdarza się, że ważna persona swoje "źródło" zasypuje, ale przypadkiem tego wypełnić zaledwie sam, bo ono jest w jego wnętrzu - w duszy. później zrozpaczony poszukuje pomocy Bóg wie gdzie, by je znowu odkryć. Ale natomiast on sam wie najlepiej, czym ono jest i dokąd jest umieszczone. Nikt nie zna nas lepiej niż my sami.

Gdyby tylko chciało nam się cofnąć do dnia, w którym mieliśmy zapęd coś uzyskać i dać do zrobienia sobie pytanie: "Dlaczego mi się chciało?" albo inne: "Co mnie wówczas tak ruszało z miejsca?" aktualnie znaleźlibyśmy źródło. Odnaleźlibyśmy siłę, która powodowała, że się chciało. A przypadkiem co więcej i tę, która powodowała, że się chciało chcieć. Niestety, wielu ludziom nie chce się chcieć. Boją się jednej z dwóch rzeczy. Boją się ewentualnie tego, że nie spełnią się ich pragnienia, ewentualnie tego, że się spełnią. Nie wiedzą, co by zrobili w obu tych przypadkach. Wiem, że to malutko obco brzmi, ale taka jest prawda.

I jedni i drudzy mogą dać w zamian setki różnych realnych powodów, dlaczego coś nie jest dla nich możliwe. To normalne, iks to potrafi. Trzeba się mimo że ochronić nim frustracją i niezadowoleniem, które bierze się z faktu, iż nie realizuje się swoich pragnień i to jeno w wyniku własnej decyzji. Bądźmy szczerzy. Co mogłoby powodować, że się rezygnuje z osiągnięcia czegoś upragnionego, jeśli nie lęk, który determinuje decyzję? I dość jest oczywiste, że nie jest to lęk, że zbraknie sił po drodze, że będą przeszkody i przeciwności, że pokup czasu i wysiłku - wszystkie te rzeczy są natomiast oczywiste. Chodzi o ten głębszy lęk - lęk o "spełnienie się" lub lęk o "nie dokonanie się". w pewnej mierze nie patrzeć, tak po prostu jest.

Pierwsi boją się, że stracą bez liku lat i one już nie wrócą, a nie ma pewności, że uzyskają to, czego chcą. W rzeczywistości nie ma w nich wiary. Jeśli by była ruszyliby ufnie w drogę ku spełnieniu swoich marzeń bez względu na wszystko. I bez wątpliwości osiągnęliby je w 100%. Ich lęk opiera się na braku fundamentalnej wiary w siebie. Drudzy boją się, że gdy osiągną to, czego pragną, ich obecność się "skończy". Co niby będą dalej robić, jako że mają to, o czym marzyli i o co zabiegali z całych swych sił? niechybnie do głowy im nie przychodzi, że będą mogli na końcu odprężyć się i cieszyć się w pełni tym wszystkim. Nie biorą też pod uwagę, że znajdą się następne wartościowe cele i pragnienia. Znajdą się nowe powody, by się chciało. Między innymi, toteż dopiero co trwanie jest piękne, że nigdy nie zabraknie pragnień i marzeń. Dodatkowym pojawiającym się lękiem jest lęk o to, że mogą wsio stracić, gdy już będą to mieć. Nie wiedzą dokładnie, w kto droga może do tego dojść, ale wierzą, że jest to możliwe, w następstwie tego wolą nie mieć, by uniknąć ryzyka.

Pomijam już zupełnie, że sama forma "spełnią się" lub "nie spełnią się" suponuje, że to przypadkiem samo się przeprowadzić lub nie, prawie oprócz naszym udziałem. Jest to przerzucanie odpowiedzialności poza siebie. nie licząc chwilową (wątpliwą) ulgą niczego to nie wnosi. Nasze marzenia mogą się zrealizować tylko pod ręką naszym udziale. warto używać formy "spełnię swoje marzenia" lub "nie spełnię swoich marzeń". To jest całkowicie zgodne z prawdą.

Pracodawcy są notorycznie ani trochę zaskoczeni, że wszelkie tzw. motywatory (laptopy, telefony komórkowe, samochody, premie, wycieczki zagraniczne i krocie innych) mają takie słabe działanie. chociażby konferencje nastawione na wzbudzanie motywacji nie mnogość dają lub dają na krótko. Owszem, mogą popierać lub pobudzać, ale na niechybnie nie wystarczą same w sobie. To takie oczywiste. mimo to wiadomo, że nie ma na zewnątrz takiej mocy, która być może wymienić moc wewnętrzną drzemiącą w samym człowieku. Każdy, kto to rozumie, rozumie całokształt w temacie motywacji. gość prawdopodobnie się zmotywować jedynie od wewnątrz, a to oznacza, że jedynie sam być może to uczynić. Niewątpliwie pełne huku, tępa, nacisków, obietnic i innych wrażeń konferencje nie sprzyjają spokojnym poszukiwaniom wewnętrznym. właściwie mają "wyrywać ludzi z butów" i "nakręcić". To letarg, a nie motywacja. Świece dłużej płoną niż fajerwerki (cokolwiek to oznacza i tymczasem VIP to zrozumie).

To podstawy, podstawa dla wszelkich podejmowanych działań czy rozważań. jeżeli VIP wierzy, że można zmotywować człowieka z zewnątrz, jest w błędzie. To ewidentna niedorzeczność. Owszem, wolno zewnętrznymi działaniami pobudzić wewnętrzny proces docierania jednostki do jej sił motywujących, ale to w żaden sposób inna sprawa. Bodźce są zewnętrzne, ale rozstrzygnięcie każdorazowo jest wewnętrzna. chyba że tuz twierdzi, że potrafi innego człowieka zmotywować, to brak mu czy też wiedzy ewentualnie pokory. Nie ma to większego znaczenia, bo i tak będzie nieskuteczny, ale powinno się wiedzieć. To, co można uczynić z zewnątrz, to zaledwie ulżyć osobie w odnalezieniu jej wewnętrznej, znanej ale wręcz jej samej Motywacji. Potrzebna jest do tego duża intencjonalność i komitywa nie nic bardziej błędnego tematu, ale i samego człowieka - "skomplikowanego cudu wszechświata". To "koronkowa robota".

Niestety tak samo masa jest tych, którzy wierzą, że mogą przyjść i kogoś zmotywować, jak i tych, którzy wierzą, że ktoś przypuszczalnie przybyć i tego z zewnątrz dokonać. A bowiem zdemotywowanych ludzi jest dziś wielu, i to odbija się nieprzyjemnie na wynikach ich pracy, pracodawcy poszukują szybkich rozwiązań. No i tak właśnie tworzy się targowisko dla różnych nie wiecznie przemyślanych lub uczciwych działań. Jedni przychodzą i obiecują, inni przychodzą i straszą. Ale to nie ma nic wspólnego z motywowaniem. To tylko dowód zupełnej bezsilności.

Nie ma sensu tego nawet uzasadniać. Przykładów jest nadmiernie wiele. wystarczy się rozejrzeć, by wykopać takich, którzy "motywują" innych i robią to każdego roku na różne sposoby. wręcz przeciwnie pojawia się pytanie, "dlaczego robią to każdego roku od nowa?" przypuszczalnie chociażby wierzą, że ten raz będzie ostatni. No cóż, każdemu jest dozwolone wierzyć, w co chce. A prawda jest taka, że motywacje zewnętrzne nie odgrywają znaczącej roli, gdy działają motywacje wewnętrzne. Właściwie jest dozwolone powiedzieć, że motywacje zewnętrzne mogą jednocześnie blokować skorzystanie z tych wewnętrznych. Nie wiemy jak się dzięki nie "przebić" i odkryć nasze "zasypane źródła", a stos śmieci permanentnie rośnie. Ta sterta śmieci oddziela nas od naszej mocy. Trzyma nas w bezruchu i "dusi".

Twierdzę, że jeżeli ludzi nie można zmotywować, to oznacza, że nie stworzyło się im odpowiednich warunków, by mogli to sami uczynić w swoim wnętrzu. przyrzeczenie im takich warunków jest najsensowniejszą formą pomocy. Jedyne, najlepsze i najszybsze ze znanych działań polegają na zajęciu się ludźmi i ich "zasypanymi źródłami". jeno to zapewnia sukces.

Zawsze, gdy pojawiają się problemy w obszarze motywacji, jest pewne, że istnieją jakieś bariery lub choć zakłócenia na poziomie wartości. Potwierdza się to również na szkoleniach, jak i w coachingu indywidualnym. Prędzej, czy w dalszym ciągu dociera się do poziomu wartości i tam znajduje skuteczne rozwiązania. jednocześnie niezmiernie duże znaczenie mają przekonania, przede wszystkim te, które dotyczą wartości i tożsamości. Tym dopiero co wypada się zająć. póki pójdziemy dalej, coraz jedna, mam nadzieję głębsza dygresja.

Czy spostrzegasz ewolucja problemów motywacyjnych w dzisiejszych czasach? Odnosi się wrażenie, że jest coraz to w wyższym stopniu powszechny. I tak rzeczywiście jest. Szczegółami zajmiemy się w dalszej części, ale na ogólnym poziomie wolno stwierdzić, że współczesny homo sapiens pogubił się i sam się umieścił w "imadle techniki". Wypiera swoje emocje, depcze wartości, przestaje stosować się serca, nie zwraca uwagi na ponadczasowe sprawy duszy, łamie odwieczne, zdrowe zasady funkcjonowania Wszechświata. skoro żyje ani ani nieekologicznie, bez szacunku dla siebie i innych, jego immanentny rzeczywistość jest w "zapaści". Naciski są tak wielkie, że trudno mu już to wytrzymać. Jest sfrustrowany, dociera do swojej bezsilności miast do swojej mocy. niemniej jednak to nie koniec. To na odwrót dziejowy krótki czas przesilenia, po którym pojawi się odrodzenie. Już się dzieje.

Dobre wieści są takie, że uniwersum zgodnie z odwiecznymi prawami dąży do przywrócenia i zachowania równowagi. Oznacza to, że pospołu z załamaniem motywacji w wielu ludziach, u innych tylko się na nowo odradza. coraz więcej ludzi podróżuje w palant siebie. Wynikiem tego procesu są raz po raz częstsze pytania o sedno życia. Chcemy powrócić do źródeł i jest to nieodzowne, jeżeli chcemy dochować się szczęście, jeśli chcemy, by nasze dzieci żyły szczęśliwie. Zaczynamy rozumieć, że nie jesteśmy ostatnim pokoleniem. Zaczynamy rozumieć, że sami czynimy ze Świata "obóz zagłady", "getto", jeden obszerny "obóz koncentracyjny". Zaczynamy rozumieć, że możemy to zmienić. Nasza umysł wzrasta. Przestajemy dysponować zgodę i ciągota na życie w raz za razem bardziej nieludzkim "Świecie Ludzi".

Zaczynamy rozumieć, że mamy do dyspozycji swoje bytowanie i że jeżeli przeżyjemy je dobrze, to odnajdziemy szczęście, zagubione gdzieś po drodze.

Stephen Gilligan, który niedawno był w Polsce (po raz dziewiczy prowadził w Polsce kurs pod tytułem "Kiedy duch dotyka Duszy") określa taki postać "przeciekaniem". Gdy jakikolwiek istota ludzka zaczyna spostrzegać, że coś w jego życiu domaga się zmiany, że coś nie gra, że prąd życia nie przepływa za pośrednictwem jego centrum, wówczas jest dozwolone powiedzieć, że "przecieka". To niezwykle wyśmienity sygnał. Oznacza, że pojawiają się pytania ważne i szwung przebudzenia. niekiedy w popłochu gość broni się obojętnie jaki czas, ale chyba że przestanie się bać, grobla odgradzająca jego duszę i powstrzymująca przepływ nurtu życia w nicość się zmieni. integracja się ze swoim centrum jest początkiem fascynującej drogocenny do pełni życia. Uwalnia się ogromna animusz i podnosi na górujący stan wibracji. kadry połączeni ze swoim główny punkt nie doznają żadnych problemów z motywacją.

Problemy z motywacją mogą objawić się na mnóstwo sposobów. Ważne, by się na tych przejawach "nie zawiesić" i nie poprzestać. Trzeba w nie wtłoczyć się i je odczytać. One są początkiem drogocenny pełnej w istocie wartościowych i sprawczych odkryć. I tak, jak w medycynie bezsensownym działaniem jest kuracja objawów w miejsce przyczyn, tak i tu. Nie dość, że jest długotrwałe, to coraz odrobinę skuteczne. Przynosi zaledwie nawroty lub przeżuty, ale niczego nie rozwiązuje. włości ocena i ogólny film mają kluczowe znaczenie. dlatego że dociekanie interesujących nas całościowych rozwiązań na podstawie "badania" jednej szczątkowej części, a nie całości jest zajęciem Syzyfa. dzień dzisiejszy przeżywamy czas "filozofii łączenia", a nie rozdzielania. Zresztą, właśnie jednym z wyników "filozofii rozdzielania" jest współczesny dekoniunktura Motywacji. Wyselekcjonowaliśmy niemało "układów" i chcemy się nimi zaprzątać oddzielnie, a ale one nie są w rzeczywistości niczym oddzielnym. Takie "leczenie" to wprost przeciwnie inna rodzaj wyniszczania.

Używając przenośni, chcemy uzdrawiać układ podrażniony lub krwionośny, zarazem nie zważając na układ trawienny lub odpornościowy. w miejsce zająć się nimi jednocześnie, bo są ze sobą powiązane, oddzielamy je i czynimy w ten sposób jeszcze większe spustoszenie. A już w żaden sposób nie bierzemy pod uwagę emocji, uczuć, duszy i zablokowanych w nas energii. Takie próby rozwiązywania problemu nie mogą przerwać się sukcesem. To byłoby sprzeczne z naturą, z tej przyczyny jest po prostu niemożliwe. Czego jeszcze musimy doświadczyć, by ten okoliczność uznać za fakt?

Gdy na początku XX wieku zaczęto analizować dzielnik inteligencji (IQ - Inteligence Quotient) jednostki, wydawało się, że znaleziono antidotum na demotywację. Zdaje się, że nieco przeceniono potencjał wpływu inteligencji intelektualnej, czyli racjonalnej na motywacje. demaskować by się mogło, że nierzeczywisty ranga IQ gwarantuje wysokie zaangażowanie, zdolności, itp. I bez wątpienia w pewnym sensie tak właśnie jest. Tego rodzaju inteligencji używamy do rozwiązywania problemów logicznych i strategicznych. ekstra sobie radzi z zagadkami, intelektualnymi wyzwaniami. niezwykle akuratnie stosuje się do abstrakcyjnych problemów, zadań do wykonania, a chociażby najbardziej zawiłych ciągów logicznych i skomplikowanych strategii. niestety gorzej sobie radzi z wartościami, emocjami i relacjami. Mam na myśli zarówno relacje międzyludzkie, jak i relację z samym sobą. To nadmiernie "miękka" i niedotykalna konkret dla intelektu.

Okazało się, że jednostki z niesłychanie wysokim IQ i miewają problemy motywacyjne. co więcej wybitnie trafne wyselekcjonowanie ludzi, dostosowanie zadań do ich naturalnych zasobów i zdolności intelektualnych, nie zapewniło stałego poziomu motywacji. To dało krocie do myślenia. Wniosek jest bardzo oczywisty. Sama inteligencja racjonalna nie koniec do utrzymania stałej motywacji.

Po ludzku temat ujmując, gdy chodziło o "świat zadań do rozwiązania" było całość w porządku, ale gdy dochodził do głosu "świat ludzkich przeżyć" zaczynały się problemy (wcale nie mniejsze niż u ździebko inteligentnych). Szukano brakującego ogniwa i znaleziono - tak choć wówczas myślano. Chodzi o odkrycia Daniela Golemana dotyczące inteligencji emocjonalnej (EQ - Emotional Quotient). Ten rodzaj inteligencji odpowiada za empatię, motywację, umysł uczuć innych ludzi i własnych tudzież reagowanie na ból oraz przyjemność. Odkryto, że dysfunkcje w tym rodzaju inteligencji mogą mieszać się na słabsze posługiwanie się intelektem i na mniej sprawne myślenie.

Wydawało się, że objawienie EQ wszystko załatwia, niemniej jednak znów się mylono. Warto, chociaż ogólnie wyeksplikować powody. a więc motywacja z tego poziomu powiązana była z dwoma emocjami - przyjemnością (nadzieją) i bólem (lękiem). To jedna z większych pułapek, w jakie odwiedzić może człowiek. Prawdą jest, że możemy robić niesłychanie wiele, wybitnie długo i z wielkim uporem, jeśli przyświeca nam jakaś ufność (przyjemna premia - "marchewka"). Prawdą jest również, że możemy wykonywać bardzo wiele, bardzo mozolnie i z wielkim uporem, chyba że się czegoś lękamy (bolesna kara - "kij").

Umiejętne zarządzanie emocjami może pomóc w utrzymywaniu się w twórczym napięciu, ale samo w sobie nie jest motywacją. Dodatkowo, chyba że przekroczy się cienką granicę bezpieczeństwa, dochodzi do manipulacji emocjonalnej. Zaczyna robić "emocjonalne zakładnictwo", a nie motywacja wolnego człowieka. Odkrycia kilku ostatnich lat wyjaśniają całą sprawę i dopełniają obraz. artykulacja o trzecim rodzaju inteligencji - inteligencji duchowej (SQ - Spiritual Quotient).

Dlaczego jest tak ważna? Otóż, jej tylko używamy rozwiązując problemy sensu życia i wartości. dzięki niej dokonujemy analizy naszych działań i decyzji w szerszym niż przeciwnie fizjologicznym aspekcie. z powodu niej postrzegamy nasze istnienie głębiej i poszukujemy jego szczególnego znaczenia. Zastanawiamy się nad celowością naszego istnienia.

Inteligencja duchowa spina w całość wszystkie rodzaje inteligencji. Jest podstawą inteligencji racjonalnej i emocjonalnej. jest dozwolone powiedzieć, że jest najważniejszym rodzajem inteligencji, albowiem bez niej nie prawdopodobnie dojść do połączenia pozostałych, a co za tym idzie nie przypuszczalnie nastać ich pełne używanie. Jak zwykle racja jest prosty: "Co trzy inteligencje, to nie jedna." - inaczej miłość mądrości łączenia. jak wiadomo wymienia się pomijając tymi inne rodzaje inteligencji, np.: muzyczną, przestrzenną czy sportową. tymczasem każdą z tych lub innych tu niewymienionych możnaby połączyć z owymi trzema podstawowymi.

Motywacja i inteligencja Duchowa.

Motywacja ma pierwotny unia z inteligencją duchową. tedy do rozwiązania problemów z motywacją potrzebujemy z niej skorzystać. Załamanie motywacji jest efektem zagubienia na płaszczyźnie poszukiwania sensu życia. Z jednej strony jest to podstawowa pokup i etat człowieka, ale z drugiej niedorozwój naszej inteligencji duchowej utrudnia zadawanie niezbędnych pytań i zagłębianie się w zadumie. Nawet, jeżeli postawimy sobie podstawowe lub ostateczne pytania, odpowiedź na nie przysparza nam wielu trudności. Jesteśmy wytrenowani w drogach na skróty, w osądach, w ocenach, a nie w przekraczaniu treści. Kontaktujemy się ze słowami, ale nie z ich głębokim znaczeniem.

Motywacja ma masa wspólnego z pytaniami typu: "Dlaczego się urodziłem? kto jest kwintesencja mojego życia? dlaczego miałbym iść dalej, bowiem czuję się zmęczony, będący w depresji lub pokonany? Co nadaje temu wszystkiemu dowolny sens? (...) Kieruje nami - a należycie nas określa - chęć odnalezienia sensu i wartości tego wszystkiego, co robimy i czego doświadczamy. (...) Tęsknimy za czymś, do czego moglibyśmy dążyć, co pozwoliłoby nam wykroczyć wyjąwszy siebie i chwilę obecną, co nadałoby nam samym i naszym poczynaniom jakąś wartość." (cyt. ID; Donah Zohar, Ian Marshall - "Inteligencja duchowa").

Motywacja ma mnogość wspólnego z mocą przemiany - wyłączną cechą inteligencji duchowej. To podstawa naszej twórczości, kreatywności, elastyczności, wpływu na sytuacja i różnicowania. To źródło naszych marzeń i dążenia do czegoś, co uznajemy za ważne. dzięki tej mocy możemy podnieść się z rynsztoka i przerobić swoje co więcej w najwyższym stopniu destrukcyjne wzorce. Gdy jesteśmy w jakiejkolwiek niepożądanej, a chociażby tragicznej sytuacji, dopiero co na skutek naszej duchowej inteligencji potrafimy zadać sobie pytanie: "Czy w ogóle chcę zatrzymać się w tej sytuacji, czy dość zdecyduję się ją zmienić, stwarzając sobie lepsze warunki?" (cyt. ID)

To jest płaszczyzna rozważań, do której zmierzamy. analiza motywacji w innym niż eteryczny wymiarze nie będzie pełna i zatrzyma nas w powierzchownych mniemaniach - a te powtarza się nam od lat. Znamy je i co to zmienia? Nic! Jesteśmy uwięzieni w mnogości nieskutecznych działań, w rozpaczliwym tworzeniu nowych strategii. Jesteśmy uśpieni, a odkrywanie co chwila to nowych motywów, jest niczym połykanie następnej tabletki nasennej, która nie daje nam się zbudzić.

Należy to z naciskiem podkreślić, że istotą kryzysu motywacji, a nawet istotą najpoważniejszego kryzysu naszych czasów jest zainteresowanie sensu. To podstawa kryzysu duchowego. zanim nie wiemy, po co zmagamy się z życiem trudno mówić nie lecz o jakiejkolwiek motywacji, ale w ogóle o chęci życia. Tak, z tej przyczyny przeczucie braku motywacji jest podstawowym sygnałem, że budzi się w nas Nasza Dusza, że "zaczynamy przeciekać" i najgorsze, co możemy zrobić, to zaprzeczać temu i zalepiając "dziury w tamie" łagodzić ten proces. Najlepsze zaś, co możemy zrobić, to korzystać swojej inteligencji duchowej i wrazić się w istotę rzeczy. W wyniku tego dotrzemy do wielkiego potencjału, którego nie wybieg opisać.

To wielka próba, albowiem naszą prawdziwą trudnością jest nadepnąć oko w oko z samym sobą. Obarczanie świata, zjawisk lub innych ludzi za własne niepowodzenia to temat prosta, ale przyglądanie się samemu sobie w prawdzie to nie prędzej wyzwanie. W rzeczywistości jest to kolejność niezbędny, by znaleźć swoją moc - motywację. czasem oznacza to "przejść z wykorzystaniem piekło" - przeżyć rozpaczy, bólu, cierpienia i straty. Pogodzenie się z tym, co nas spotkało jest u początku drogi. Nie ma sensu przynosić ulgę się na siłę, lepiej być wyposażonym tego świadomość. Każdy, kto przeszedł takie "katharsis" dotarł do ogromnych pokładów twórczej energii, a jego życie wypełniło się nowym światłem.

To, co co więcej działa utrudniająco wynika z naszego przyzwyczajenia do szybkich efektów, natychmiastowych przyjemności i satysfakcji. Od lat poddaje się nas tak wielkiemu "praniu mózgu", że nie potrafimy sobie wyimaginować innego rodzaju życia. Albo mamy coś natychmiast, lub obecność nic nie jest warte. W ten podejście blokujemy w sobie energię potrzebną do długofalowych działań, a tym samym uniemożliwiamy sobie przeżywanie wielu radości. Jesteśmy uzależnieni od pragnień i bezsilni w zmierzaniu do nich. Daliśmy się wpasować jak tryby w wielką machinę. Uwierzyliśmy, że dokonanie naszych pragnień jest nie licząc nami. Wypatrujemy cudu, ale cud się nie zdarza. Popadamy w beznadziejną nieruchomość.

Wykonujemy czynności, realizujemy zadania, pracujemy jak najemnicy dla bogactwa, zdobywamy wiedzę, ale nie mamy poczucia powołania. Przestaliśmy przeżywać swoje obecność jak nieustające misterium. To raczej przypomina bezsensowną gonitwę, "wyścig szczurów". W tym kontekście naprawdę dziwne jest nasze zdziwienie faktem, że nie odnajdujemy w sobie motywacji. uzasadnienie towarzyszy wszystkiemu i wręcz przeciwnie temu, co jest po drodze naszej Duszy. jeśli niszczymy siebie, jeśli rujnujemy swoje życie wytłumaczenie gaśnie cicho, jak zdmuchnięta wiatrem świeca. Jest to tak samo naturalne, co oczywiste. Każdy człowiek, jaki ma w sobie cokolwiek odwagi, świadomości swoich emocji, a przeżył "wypalenie" chyba to potwierdzi. Gdy przestajemy widzieć głębszy istota naszych działań, naszego zmierzania i wysiłku, po krótkim czasie działania "siłą pędu" przychodzi trwanie zastoju i namiętność braku przepływu energii.

Mamy poczucie, że idziemy pod wiatr, pod górę, po śliskim, po omacku, załadowani powyżej miarę i do nikąd. Najczęściej wtedy też pojawia się "muszę, bo...", a jeśli pojawia się "muszę", to nie ma "chcę". To oraz oznaka braku motywacji.

Celowo nie używam w tym momencie słowa "demotywacja". być może to dziwnie zabrzmi, ale sądzę, że oznacza ono coś innego niż absencja motywacji. Demotywacja oznacza, że znakomitość w trudnej sytuacji, gruzy swojej energii marnuje na dodatkowe narzekanie. Nie dość, że nie wyciąga oczywistych wniosków z tego, co przeżywa, to coraz się dodatkowo dobija, mnoży w myślach najgorsze scenariusze i negatywne wyobrażenia. podczas gdy jest w towarzystwie innych ludzi boi się przyznać, że mu się nie chce i sili się na grymaszenie lub zaprzecza swojej beznadziei i nieruchomości. To jeszcze w wyższym stopniu go osłabia. Wpycha się w rolę ofiary. poczucie niespójności wewnętrznej może doprowadzić go nawet do apatii, depresji lub rozpaczy.

Oczywiście ucieczkowych postaw jest więcej. My, siła robocza jesteśmy mistrzami świata w tworzeniu iluzji i zaprzeczaniu prawdzie. Dla przykładu wymieńmy perfekcjonizm lub pracoholizm. Tu na moment wrócimy do motywów i na odwrót ogólnie.

Motywem działania perfekcjonisty jest przekonanie, że Bóg źle to całość urządził, tak więc należy to poprawić. Wierzy, że zrobi coś doskonale, a jeśli gruba ryba mu powie, że to, co zrobił nie jest wystarczające, natychmiast rusza do następnego "doskonałego dzieła". To człowiek żyjący w nieustającym lęku. Przeżywa zmora "więźnia oceny". Tym bardziej, że sam jest przy okazji w najwyższym stopniu decydujący ze wszystkich na kuli ziemskiej, a nawet w całym wszechświecie. w następstwie tego nawet, chyba że innych zadowoli, i tak nie potrafi zadowolić samego siebie. W porównaniu z tym, poniekąd walka z wiatrakami jest niezwykle sensownym zajęciem. Na pozornie być może wyglądać, że ów istota ludzka jest wielce zaangażowany, a zatem zmotywowany. wprawdzie to pozory. On jest zlękniony, ucieka, boi się i żyje w więzieniu.

Jest nieszczęśliwy, wzorem nie potrafi się cieszyć. Niczego nie osiąga, jego celem jest unikanie. Człowiek zmotywowany zmierza do swojego sukcesu. Ilekolwiek to potrwa, osiągnie go i będzie się nim umiał cieszyć. Sam bieg osiągania, zmierzania jest dla niego radością - swoistym świętowaniem życia w każdej chwili. Raduje się każdym krokiem i nie zastanawia się, czy był to krok doskonały. Sprawdza jedynie, czy zbliża go do spełnienia głębokich pragnień. co więcej najmniejszy szczęście dodaje mu lekkości. aczkolwiek perfekcjonista nigdy nie ma i mieć nie będzie poczucia pełnego sukcesu - chyba, że jest też kłamcą. Mniejsza o to, ważne jest, że perfekcjonizm nie jest oznaką motywacji. usprawiedliwienie jest mocą, a perfekcjonizm jest wynikiem słabości. powolność perfekcjonisty rośnie z każdym doświadczeniem. Nie chcę powiedzieć, że wolno wykonywać coś lada jak - nie o to chodzi.

W moim odczuciu należy działać swoje zadania odpowiedzialnie, starannie, z pełnym zaangażowaniem i najlepiej jak to możliwe, - ale nie bardziej.

Teraz kilka zdań o pracoholiku. Jego motywem działania jest również lęk, ale innego rodzaju. O ile perfekcjonista ma baza ale wręcz ze swoimi trudnymi, "negatywnymi" emocjami, o tyle pracoholik w ogóle boi się przeżywać jakiekolwiek emocje. Blokuje je zajmując się pracą. To również ucieczka i uzależnienie. Im więcej pracuje, tym więcej musi pracować. To działa od początku do końca tak samo jak drag - wypada zwiększać dawki, bo próg odporności stale się podwyższa. Na początku 8 godzin w pracy, w przyszłości 9, 12, 14, .... Maile w domu, zadania na soboty, w przyszłości na niedziele i święta, (jakie święta?).... W wolnym czasie (nie, to brzmi nieprawdziwie), w pozostałym czasie TV i piwo, to też pomaga nie czuć. To plus nie krocie ma wspólnego z motywacją - nieco jasne. Nie chcę powiedzieć, że okres decyduje o wszystkim - są niezmiernie różne sytuacje. wszelako brak równowagi nie jest zdrowy. Granice muszą istnieć. Tak no tak pracoholik nie jest szczęśliwy, tym samym chce być chociaż przydatny lub chociażby niezastąpiony. To nadaje jakikolwiek "sens" jego pozbawionemu sensu, radości i zadowolenia życiu. Perfekcjonista ucieka "na efekt", a pracoholik "na czas". Człowiek, kto ma zablokowane czucie (emocje), ma zablokowaną duszę, a tam jest zarzewie motywacji. w takim razie perfekcjonista i pracoholik nie doświadczają czystej motywacji. wolno się z tym nie zgodzić, to tylko moja opinia. Szczytem nieszczęścia jest perfekcjonista pracoholik.

Warto wręczyć uwagę na coraz jeden mechanizm wcale powszechnie mylony z motywacją. Wielu ludzi żyje i działa w jakiś rozwiązanie z powodu lęku lub nadziei. być może to być lęk poprzednio nudą lub oceną, prawdopodobnie to być lęk wyobrażonymi negatywnymi konsekwencjami lub inny. ufność może dotyczyć pochwały, nagrody otrzymanej od kogoś "ważnego", docenienia lub czegoś innego. Ważna jest to, że takie postępowanie jest osadzone w iluzji, wyobrażeniu.

Powoduje, że zerwana jest związek z rzeczywistością i z chwilą obecną. ogół odbywa się w wyobrażonej "przeszłości" lub "przyszłości". Zmierzanie w energii lęku lub nadziei jest podobne do chodzenia po polu minowym. z trudem w takiej sytuacji o lekkość. z trudem o skupienie na czym innym, niż to czego dotyczy lęk lub nadzieja. z trudem też komunikować o osiąganiu jakiegoś celu, chyba, że za cel uznamy wymyślanie przez cały czas nowych strategii unikania nieprzyjemności lub oszukiwania siebie i innych. To raczej unikanie, ucieczka niż zmierzanie. I wcześniej, czy nadal pojawia się pustka. To wcale naturalne, gdy obecność jest skoncentrowane na "składaniu daniny" komuś lub czemuś, a nie na budowaniu siebie i spełnianiu swojego życiowego posłannictwa. Działania odnoszą się do jakiegoś zewnętrznego a nie do wewnętrznego kryterium. Tak, więc poczucie spełnienia zależy od kogoś lub czegoś, ale nie jest wewnętrznym poczuciem duszy.

Motywacja może dawać multum efektów zewnętrznych, skutkuje na niemało sposobów w naszym życiu, ale zawsze odbywa się na poziomie szczegółowo wewnętrznym. To ją wyróżnia. można robić coś lub nie robić czegoś z różnych powodów. tłumaczenie jest wszelako nie tymi powodami, ale mocą, która je uważnia. tym samym ewentualnie należy jej uganiać się za/pod tymi powodami.

Zdaję sobie sprawę, że ten punkt jest jedynie dotknięciem niesłychanie szerokiego tematu. Pozwoliłem sobie na niemało uproszczeń i uogólnień. Moim celem było wyeksponowanie podstawowego aspektu motywacji - przynajmniej w moim odczuciu. Moim celem było też zaproszenie Cię do zadumy, refleksji, a co więcej dyskusji.

Świadomie nie wnikałem w płytkie poziomy motywacji. Mam tu na myśli powody, lęki, nadzieje, które potraktowałem dość ogólnie, skupiając się przede wszystkim na duchowym aspekcie motywacji. Nie zająłem się motywacją, a raczej motywami fizjologicznymi takimi jak naturalna pokup ochrony życia, czy innymi z piramidy Maslowa. W moim odczuciu nie jest to konieczne, dlatego że i tak odnoszą się do wartości - jedynych prawdziwych źródeł motywacji, a o tym w artykule było sporo.

Nie odniosłem się też szczerze do struktur lingwistycznych mających oddziaływanie na motywację. Nieświadome wzorce sortowania informacji (metaprogramy) mają oddziaływanie na docieranie i używanie motywacji, ale same jej nie tworzą. uważasz nierzadko też nie dotykają najgłębszej formy motywacji, alias duchowego aspektu. Zatrzymują nas nieopodal wszystko na poziomie powierzchownym, niemniej głęboko psychologicznym. Ukazują jedynie naturalne tendencję danej jednostki w działaniu, co do kierunku. W kilku miejscach zwróciłem uwagę na niektóre aspekty (szczególnie niedaleko lęku i nadziei). mowa o metaprogramach "osiąganie celu" - charakter "do" i "unikanie problemu" - zakres "od", inaczej wzorcach "marchewki" i "kija".

Nie zajmowałem się też przede wszystkim w szerokim zakresie rozróżnieniem dotyczącym "zadaniowości" i "relacyjności". stanowisko na "realizację zadania" lub "dbałość o relacje" i dotyka motywacji i ma monumentalny wpływ na wybieg działania i osiąganie zamierzonych wyników, ale nie jest motywacją samo w sobie.

Nie dotykałem również aspektów związanych precyzyjnie z wyznawaną religią, czy ideologią. Dla wielu ludzi tkwią w tych obszarach wielkie moce. Jednak, tak jak w innych przypadkach, chyba że wejdzie się głębiej w temat, okaże się, że istota na nowo mieści się w przyjmowanych i respektowanych wartościach życiowych, a to oznacza, że zapewne i o tym nieco było.

Motywacja jest niezwykłą, ciągle w nas obecną mocą. od czasu do czasu nie mamy do niej dostępu i zawsze na własne życzenie. jeżeli nie korzystamy z niej to czy też jej coraz nie odkryliśmy, albo już zerwaliśmy z nią połączenie. Dobre wieści. jest dozwolone ją odkryć na dopiero co i jest dozwolone odnowić zerwane połączenie. Nie wypada jej od nowa stwarzać, bo jest zawsze obecna i wieczna. Nie trzeba wpadać w beznadzieja i myśleć, dokąd ona jest, bo jest zawsze w naszym wnętrzu.

Ta Moc jest w każdym z nas.

Powinno w takim razie pokonać się to na podstawie wprowadzenia systemu skróconego tygodnia pracy. W tej sytuacji w regulaminie nie wprowadza się zmian, gdyż platforma ten, w przeciwieństwie do innych systemów, wprowadza się w umowie o pracę zawartej z pracownikiem, a nie w regulaminie pracy.

Czas pracy to czas, w którym pracobiorca pozostaje do dyspozycji pracodawcy w zakładzie lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. atoli wymiar czasu pracy to określenie ilości godzin w ciągu doby tudzież w ciągu tygodnia, w których pracownik pozostaje w gotowości do podjęcia pracy.

Podstawowy wymiar czasu pracy został określony w art. 129 KP. Stanowi on, że Chronos pracy pracownika nie może, co do zasady, przekraczać ośmiu godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w średnio pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym czterech miesięcy. Zdarza się jednak, że zatrudniony ze względu na potrzeby także pracodawcy, jak i własne, świadczy pracę w sposób nieregularny, odbiegający od założeń podstawowego wymiaru czasu pracy. Umożliwiają to przepisy wprowadzające różne systemy czasu pracy, a oraz opcja rokowania indywidualnego rozkładu (harmonogramu) czasu pracy.

Zasadniczo zarówno rozkład, jak i system czasu pracy obowiązujący wszystkich pracowników u danego pracodawcy ustala się w układzie zbiorowym pracy, regulaminie lub obwieszczeniu. Nie dotyczy to jakkolwiek systemów wprowadzanych na konkluzja pracownika, m. in. systemu skróconego tygodnia pracy.

Indywidualny rozpatrywanie czasu pracy, zgodnie z art. 142 KP, prawdopodobnie utrzymywać się wtajemniczony w ramach systemu czasu pracy, którym pracownik jest objęty. Nie jest w następstwie tego odrębnym systemem. Pozwala on na wtajemniczenie zmian w rozkładzie czasu pracy, które lecz nie mogą łamać podstawowych zasad wynikających z obowiązującego systemu czasu pracy. przykładowo chlebodawca przypuszczalnie określić późniejsze lub wcześniejsze godziny rozpoczynania pracy przy użyciu danego pracownika czy przekształcić aspekt godzin pracy w poszczególnych dniach tygodnia. poszczególny rozkład czasu pracy jest wprowadzany na mocy porozumienia między stronami stosunku pracy.

System skróconego tygodnia pracy jest odrębnym od podstawowego systemem czasu pracy, który wprowadzany jest na nauka umoralniająca pracownika w umowie o pracę. wprowadzenie tego systemu pozwala na odrębne ukształtowanie czasu pracy, obowiązujące nie wszystkich pracowników, ale jedynie wnioskodawcę. Zgodnie z art. 143 KP, w systemie tym dopuszczalne jest wykonywanie pracy dzięki wnioskującego pracownika przez mniej niż pięć dni w ciągu tygodnia, przy równoczesnym przedłużeniu dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej chociaż niż do 12 godzin. Chronos rozliczeniowy w tym systemie nie przypuszczalnie przekraczać jednego miesiąca.

Osoba lidera i całokształt są ze sobą dokładnie powiązane. Tak jak trudno rozmawiać o funkcjonowaniu zespołu bez lidera, tak też trudno nazwać liderem kogoś, za kim nie podążają ludzie, którzy stanowili jego mniej lub bardziej sformalizowaną formę zespołu. wszelki wpływ związany jest z liderstwem, bo jest ono jednak jedną z form wpływu. smaczny prowadzący sprzężony jest nierozdzielnie z ludźmi. Osiąganie celów ma ani w ząb inny wymiar, kiedy współpracuje się z grupą ludzi. Wielu celów nie da się w ogóle osiągnąć, nie mając dobrego zespołu. Z drugiej okolica agregat nie będzie działał całkowicie sprawnie, jeśli nie poprowadzi go jakiś przywódca, lider. Lider nie funkcjonuje bez zespołu a i zespół ma poważne trudności, by robić bez lidera.

Zarządzanie ludźmi, ich potencjałem i umiejętne kierowanie zespołu, to bazowy element, o który powinno się dbać, jeśli interes chce zwrócić sukces.  I jego właśnie brakuje w niektórych firmach.

Lider poszukiwany

Prowadząc szkolenia i konsulting w firmach obserwuję niekiedy niejaki komplikacja polskich przedsiębiorców. Kochają swoje firmy, mają wizję ich tworzenia, są zaangażowani, znają się świetnie na branży, którą się zajmują… Nie tak odpowiednio wszelako przedstawia się przypadek jeśli chodzi o administracja ludźmi, biegłość kierowania ludzkim potencjałem. Skupieni na realizacji zadań mających prowadzić firmę do zamierzonych rezultatów, ludzi traktują nieraz jak siedlisko do celu, narzędzie. chociaż trudno cedzić o skutecznym zarządzaniu ludźmi, które notatka bene jest kluczowe, by firma mogła odnieść sukces, jeżeli okaziciel nie traktuje ludzi podmiotowo, nie szanuje ich jako jednej z najcenniejszych wartości firmowych.

80% kompetencji interpersonalnych

Eksperci prowadzący śledztwo firmy pod kątem skutecznego zarządzania, podkreślają, że smakowity kierownik, powinien mieć 80% wiedzy specjalistycznej, 20% umiejętności społecznych, apetyczny menedżer – 50% wiedzy, 50% wspomnianych umiejętności, prowadzący acz w 80% powinien wykazywać się zdolnościami związanymi z porozumiewaniem się i zarządzaniem ludźmi, w 20% wiedzy z zakresu danej branży. Powinien  być kimś w rodzaju psychologa – mówi jedna z uczestniczek szkolenia, mająca już 25 - letnie eksperyment w pracy w różnych firmach - Pracowałam  z wieloma szefami. Jednego choć przenigdy nie zapomnę. On był świetnym psychologiem. Znał się na ludziach. Potrafił rozpoznać, w czym są najlepsi, zachęcić ich akuratnie do działania, słuchał ich i szanował. On nie wymyślał rozwiązań, on umiał tak nami zarządzać, byśmy my je znajdowali. Na tym polegał jego szczęście – opisuje białogłowa Gosia.

Kluczowe kompetencje

Zdają się tak oczywiste, w pewnym sensie tak cokolwiek istotne, gdy właściciel śledzi kolejne dane liczbowe, prowadzi negocjacje z jak trudnym inwestorem, czy rozwiązuje inne ważne firmowe problemy, acz bez nich nie da się zbyt w oddali trafić w  prowadzeniu ludzi, w realizacji celów. Słuchanie, jasne przekazywanie zadań, motywowanie, zrozumienie, umiejętne dopasowywanie zadań do osób i prowadzenie nimi tak, by załoga chcieli angażować swój potencjał w osiąganie założeń firmowych, to fundamenty zarządzania ludźmi. A biznes to mimo to ludzie. Bo czym są dane liczbowe, świetne produkty, piękna strona internetowa bez nich? 
Wśród umiejętności społecznych, bez których nie można skutecznie aplikować zespołem są: wpływanie na innych, połączone ze skutecznym przekonywaniem, aktywne słuchanie – bez uprzedzeń i barier w postaci np. moralizowania, wygłuszanie konfliktów, umiejętność do inspirowania, zachęcania ludzi, inicjowanie i wdrażanie zmian, a także generowanie więzi. Istotna jest oraz kunszt współpracy.

Można łupić samego siebie

W niektórych firmach stosowany jest autokratyczny charakter zarządzania. Rozwiązania są jeno narzucane. personel dowiadują się, co mają robić, podawane są im recepty na obsługę klienta, na formowanie oferty, zmianę w usłudze, sposób komunikowania się w firmie, mniej się tych pracowników w danych tematach słucha. acz to oni siedzą w nich po uszy, bo oni stykają się szczerze z produkcją, klientem itd. Właściciel, niekoniecznie od podszewki zna problem. niekiedy w istocie warto posłuchać.
Są i firmy podejmujące próby organizowania spotkań, na których mają pojawić się pomysły na nowe rozwiązania, usprawnienie działania firmy. Przychodzą pracownicy, szef, menedżerowie. Mówi właściciel. To nie fragment bajki, ale zależności wielu pracowników.

Najdroższa wartość firmy

Tymczasem siła robocza to skarb. W każdym człowieku tkwią możliwości, pomysły, każdy zna się na czymś szczególnym. Nie jest sztuką rozmawiać ludziom, co mają robić, sztuką jest zmotywować ich do dzielenia się najlepszymi pomysłami, rozwiązaniami i przynieść ulgę im w ich wdrożeniu. Na tym zdaje się polega przywództwo.
Niesłuchanie pomysłów pracowników, niekorzystanie z ich doświadczenia, a zaledwie narzucanie im rozwiązań, poniekąd w obawie, że oni nie mogliby wymyślić czegoś, co przysłużyłoby się firmie, powoduje tak tak okradanie przedsiębiorstwa z jego możliwości.

Nie wystarczy kłopotów

Problemy ze źle organizowanymi spotkaniami czy też narzucaniem rozwiązań nie należą do jedynych. Kolejnymi znajdującymi się na liście błędów popełnianych przy zarządzaniu ludźmi są: zły dobór zadań do pracowników i niewykorzystanie ich potencjału w obszarach, w których mogliby być najskuteczniejsi. kwestia ta wiąże się po części z nieumiejętnością rozpoznawania słabych i mocnych stron osób zatrudnionych w firmie. Bolączką wielu firm jest także źle skonstruowany system motywacyjny. Nie owszem bonus motywuje pracowników. mara inspirowania i uwalniania potencjału jest z większym natężeniem złożone, ale jak najbardziej do opanowania. Problemy z komunikacją do rzadkości też nie należą. Bywa, że ci którymi firma ma zarządzać, nie znają jasno swoich zadań, nie mają do końca określonych kompetencji na danym stanowisku. Brakuje czasami istotnych ustaleń. Problemy można by mnożyć.

Niezmotywowani w końcu odchodzą

W skrajnych przypadkach może dojść do sytuacji, że pracownicy, którymi się nie zarządza, którzy funkcjonują w chaosie informacyjnym, którzy mają źle dobrane zadania i nieopodal ewidentnych znaków, że coś jest nie tak, nikt ich nie słucha, w końcu wypalają się i odchodzą.
Kiedy mój zatrudniony będzie zadowolony, zyskam ja sam – mówi posiadacz przedsiębiorstwa z branży budowlanej, kto zarządzania ludźmi uczy się już poniekąd trzydzieści lat – dziś nie dotykam już zadań realizowanych w mojej firmie. Rozpoznałem możliwości moich pracowników, połączyłem właściwe zadania z właściwymi ludźmi, motywuję ich, sprawdzam ich pracę i nagradzam w rozwiązanie dopasowany do danego pracownika. Wiem, że kiedy oni będą zadowoleni z tego co robią, będą angażować się w realizację celów firmy.

Samorealizacja w firmie

To prawda, że to nie jest proste odkryć, co danego pracownika najbardziej zmotywuje, w czym najlepiej się on odnajdzie i zgrupować jego samorealizację z realizacją celów firmy. Nieproste, ale też nie niemożliwe. Bez wysiłku nie ma rezultatów. A pracownik który będzie się realizował w obszarze swoich mocnych  stron, robiąc to, w  czym czuje się jak przysłowiowa ryba w wodzie, będąc motywowanym z wykorzystaniem dobrane pod swoim kątem narzędzia, będzie najefektywniejszy w pracy i nie będzie uczęszczał do pracy w poniedziałek, myśląc już o piątku.
Jeśli osobistość uwielbia przenikać nowych ludzi, potrafi skutecznie argumentować, mówienie nie sprawia mu najmniejszych kłopotów, dlaczego nie miałby się zajmować handlem, obsługą klienta? sztuka doboru ludzi pod kątem zadań jest jedną z kluczowych, chyba że zamierza się skutecznie spełniać zamierzenia w firmie.

Od rozpoznania możliwości pracownika do realizacji celów

Marcus Buckingham, jeden z najbardziej dynamicznych pisarzy i mówców w dziedzinie przywództwa, ujmuje bieg zarządzania ludźmi dosyć obrazowo: Najcenniejszym majątkiem menedżera jest czas, najefektywniejszym sposobem inwestowania tego czasu jest przyjrzenie się, czym różnią się nasi personel – a później – tak jak w szachach – zaplanowanie, jak najlepiej wbudować te różnice w polski kompleksowy myśl działania.

Pocieszające jest to, że jest też co niemiara firm, które – mimo tego, że idealne nie są – prezentują już co niemiara wzorcowych zachowań związanych z zarządzaniem, a dodatkowo to, że pośród tych, które w tym obszarze pozostawiają krocie do życzenia są zarządzający, którzy zaczynają widzieć przeciwność i chcą zmian. To daje nadzieję na to, że w tych polskich firmach załoga zaczną spozierać prawdziwe przywództwo.

Zapamiętaj:

Od powyższej regulacji są atoli wyjątki – asekuracja przed zwolnieniem nie obowiązuje;

• gdy interes upada lub jest w likwidacji,
• gdy istnieją przesłanki zwolnienia dyscyplinarnego a zakładowa organizacja związkowa zgodziła się na takie zwolnienie,
• gdy zatrudniony jest kobietą ciężarną zatrudnioną na czas niezobowiązujący pod warunkiem iż umowa o pracę  nie została zawarta na Chronos nieprzekraczający miesiąca.

Urlop wychowawczy

Osoby przebywające na urlopach wychowawczych  również są objęte ochroną przed zwolnieniem, czy wypowiedzeniem umowy o pracę. ochrona powstaje od momentu złożenia z wykorzystaniem pracownika wniosku o urlop wychowawczy do dnia jego zakończenia.

Choroba pracownika

Pracodawca nie prawdopodobnie unieważnić umowy o pracę ani jej wypowiedzieć bez wypowiedzenia, gdy pracownik choruje. należy jakkolwiek mieć na względzie, iż zabezpieczenie z powodu choroby przysługuje  ale wręcz na sprecyzowany okres pracownikowi.

Okres zabezpieczający podczas gdy pracownika nie jest dozwolone zmniejszyć prędkość z powodu choroby uzależniony jest od stażu pracy. Zasadą jest im dłuższy praktyki pracy, tym dłuższy trwanie osłonowy pracownika jak choruje i nie przypadkiem być obecny w pracy.

Przykład:
Pracownik pracownik na czas krótszy niż szóstka miesięcy, przypadkiem czuć się bezpiecznie, chorując tylko przez trzy miesiące. przez ten Chronos nie ma ryzyka że zostanie rozwiązana z nim umowa o pracę bez wypowiedzenia.

Młodociani

Ochroną przed zwolnieniem objęci są również młodociani. chlebodawca może zmniejszyć prędkość takiego pracownika wyłącznie kiedy:

• pracodawca ogłasza upadłość albo likwidację,
• zakład jest reorganizowany i nie pozwala na kontynuację przygotowania zawodowego,
• młodociany nie wypełnia obowiązków wynikających z umowy o pracę lub obowiązku dokształcania się, wbrew zastosowania wobec niego środków wychowawczych,
• stwierdzona zostanie nieprzydatność młodocianego do pracy, w zakresie której odbywa przyrządzanie zawodowe.

Poborowi

Podlegają oni szczególnej ochronie zanim zwolnieniem. Pracodawca nie przypuszczalnie z nimi wypowiedzieć ani anulować im umowy o pracę  w okresie pośrodku doręczeniem karty powołania do czynności służby wojskowej a jej odbyciem.

Wyjątek

• gdy sam zażąda rozwiązania umowy o pracę ,
• w przypadku upadłości i likwidacji firmy,
• gdy występują przesłanki do zwolnieneia dyscyplinarnego.

Przed emeryturą

Pracodawca nie zwolni pracownika, który jest o krok nim emeryturą, tzn. gdy brakuje mu nie więcej niż czwórka lata do osiągnięcia wieku emerytalnego.

Wyjątek:
Ochrona przedtem zwolnieniem nie ma zastosowania gdy pracobiorca uzyskał prawo do renty z powodu całkowitej niezdolności do pracy.

Związkowcy

Pracownik który powinno się do zakładowej organizacji związkowej lub ma upowżnienie do reprezentowania interesów danego pracownika np. zanim pracodawcą, podlega szczególnej ochronie poprzednio zwolnieniem. zanim chlebodawca wręczy wypowiedzenie  osobie zatrudnionej na czas nieokreślony, swoją decyzję o rozstaniu z pracownikiem musi skonsultować ze związkiem zawodowym, do którego należy figura wytypowana do zwolnienia.

Zapamiętaj
W przypadku bezprawnego zwlniena za pomocą pracodawcę kobiet w ciąży, w okresie urlopu macierzyńskiego, osób w wieku przedemerytalnym jak równiez osób wymienionych powyżej – objętych ochroną poprzednio zwolnieniem, sąd każdorazowo orzeka o przywróceniu do pracy.

Wyjątek:
sytuacja gdy ogłoszono upadłość lub likwidację firmy – nie prędzej sąd orzeka o odszkodowaniu.

Okres zimowy sprzyja melancholii, spada odporność na sytuacje stresowe. Spada wytłumaczenie i kreatywność. Wielu z nas najlepiej przespałoby zimę snem niedźwiedzim. Za oknem szaro, zimno, około kadry chorują na przeziębienia.

Jest to okres na szkolenia miękkie z motywacji, automotywacji, walki ze stresem (radzenie sobie ze stresem) itp. Takie szkolenia to zastrzyk energii dla każdego uczestnika. Nabyta erudycja pozostaje, tak więc, następny sezon zimowy można przywitać w lepszym nastroju. Jak ktokolwiek zastrzyk ten też kosztuje i nie każdy z nas gotów jest narazić się dodatkowe koszty gdy zbliżają się święta Bożego Narodzenia.

Niestety w obecnych czasach profilaktyka kosztuje ale terapia jest coraz bardziej kosztowne. Wie to każdy, kto aczkolwiek raz myślał, że przechodzi grypę lub inną chorobę a w dalszym ciągu okazywało się, że trzeba podkablować sporą kwotę na drogie lekarstwa. Tu podobnie, szkolenia kosztują ale lepiej zainwestować w tej chwili niż potem przymykać oko z powodu zimowego stresu czy braku motywacji.

Na prawdopodobnie na taki forma oraz są jakieś medykamenty i suplementy diety, które siła robocza ochoczo kupują. Są również różnego rodzaju publikacje na ten temat. problem wszelako pozostaje. poniekąd przeczytanie książek z opisem metod relaksacyjnych nie daje takiego efektu jak uczestnictwo w warsztatach dokąd samodzielnie można przyuczyć się radzenia sobie ze stresem lub radzenia sobie ze spadkiem automotywacji.

Dobre firmy szkoleniowe nie zapominają o tym i oferują odpowiednie szkolenia. jeśli nie mają w bieżącej ofercie odpowiedniego szkolenia to zawsze są gotowe takie ćwiczenia sprawić sobie dla firmy. Jak atoli nakłonić pracodawców o konieczności takich szkoleń.

No cóż, wyjąwszy kilku drobnych argumentów jest jeden dobrze zbudowany – finanse. obniżenie formy pracownika a w konsekwencji jego schorzenie i związana z tym absencja w pracy to koszty dla firmy i bezład organizacyjny. Lepiej toteż tłumić i jeszcze w grudniu zasponsorować pracownikom takie szkolenia. Można to darować pracownikom w formie prezentu świątecznego np. pod tytułem Dbamy o Twój zjadliwy nastrój. Wartością dodaną prawdopodobnie tu być jadalny konterfekt firmy w oczach pracowników.

Trening relokacyjny dla pracownika oddelegowanego do pracy za granicą

Umiejętność współpracy z osobami z różnych kultur jest jedną z kluczowych kompetencji współczesnych, globalnych menedżerów. Jest ona przede wszystkim istotna w przypadku pracowników, którzy zostają oddelegowani do pracy za granicą w innym oddziale firmy (na tzw. international assignment). bieg takiego przeniesienia jest nadzwyczaj kosztowny dla firmy i chyba że pracownik nie zostanie do niego adekwatnie przygotowany straty związane z przerwaniem kontraktu i powrotem pracownika do kraju mogą być ogromne. Zdarza się, że firmy wysyłają za granicę pracowników będących ekspertami w swojej dziedzinie, aczkolwiek nieposiadających odpowiednich cech osobowościowych tudzież kompetencji społecznych i międzykulturowych, które zapewnią im szczęście w nowym miejscu. przeto tak ważny jest przebieg rekrutacji kandydatów i odpowiednie przyrządzanie do wyjazdu. Relokowanym pracownikom (a częstokroć są to menedżerowie odnoszący sukcesy w kraju i w zespołach międzynarodowych) nagminnie wydaje się bowiem, że po przeniesieniu do nowego miejsca identycznie bez trudu sobie poradzą jak w kraju - są toż świetnymi fachowcami i skutecznie działali do tej pory. Postrzegają propozycję wyjazdu dzięki pryzmat szans i korzyści, jaki prawdopodobnie relokacja dostarczyć (a jest ich oczywiście wybitnie dużo). Nie zdają sobie acz sprawy, że bieg adaptacji w nowym miejscu może być trudny i zespalać się z wieloma wyzwaniami, z których nie zdawali sobie wcześniej sprawy. Te wyzwania mogą być jeszcze poważniejsze jeżeli pracownik przenosi się za granicę się z całą rodziną.

Wyzwania związane z relokacją - jakiego rodzaju są to wyzwania?

Możemy tu wymienić całe mnogość spraw związanych z organizacją życia codziennego po przyjeździe takich jak: porozumiewanie się w nowym kraju, znalezienie mieszkania, załatwienie spraw urzędowych, przemieszczanie się po nowej okolicy, wytwarzanie zakupów, wizyty u lekarza itp.

Drugi dystrykt to wyzwania pojawiające się w nowym miejscu pracy: dziewiczy zespół, inne wymagania przełożonych, procedury, rytuały, zwyczaje, fortel komunikacji, zarządzania, negocjacji, oczekiwania centrali vs oczekiwania lokalne itp. Nawet w dużych międzynarodowych korporacjach, o wydawałoby się ujednoliconej globalnie kulturze organizacyjnej, pracownik będzie zaskakiwany sytuacjami, które będą dla niego trudne, niezrozumiałe i będą wymagały większego wysiłku niż zazwyczaj.

Kolejny okręg wyzwań to te związane z przeprowadzką całej rodziny. Są to np. ogromne obawy rodziców o to jak poradzą sobie w nowej sytuacji dzieci, czy już realne trudności związane z adaptacją dzieci w nowej szkole, czy przedszkolu. ogromnie dużym wyzwaniem dla kobiet, zwłaszcza tych aktywnych zawodowo, które przenosząc się za granicę rezygnują ze swojej kariery, jest odnalezienie się w nowym miejscu – bez przyjaciół, znajomych, pracy i roli zawodowej, którą się pełniło.

Do tego u wszystkich członków rodziny mogą pojawić się trudności w radzeniu sobie z pojawiającymi się po przeprowadzce emocjami, takimi jak poczucie wyobcowania, samotność, amor przeciążenia, bezradności i niepewności. Jak wiadomo każda duża poprawka w życiu jest stresująca. jeżeli dochodzą do tego dodatkowe czynniki związane z życiem w nowym kraju i tzw. poruszenie kulturowy, ten przebieg zmiany staje się jeszcze trudniejszy i prawdopodobnie powodować ogromne napięcie, a nawet objawy psychosomatyczne. Oczywiście, to na ile te negatywne emocje będą intensywne zależy oraz od stopnia wsparcia, jakie udziela pracownikowi i jego rodzinie firma – czy organizuje mieszkanie, szkołę dla dzieci, opiekę medyczną, załatwia sprawy urzędowe, proponuje pracownikowi opiekuna czy tzw. przewodnika kulturowego itp.

Generalnie, jest dozwolone jednak powiedzieć, że każda figura po przyjeździe do nowego kraju będzie się w jakimś stopniu borykać z tego typu wyzwaniami i trudnymi momentami. Na szczęście jest dozwolone przyrządzać pracownika i ułatwić mu przebieg adaptacji w nowym miejscu właśnie dzięki akuratnie przygotowanemu treningowi relokacyjnemu.

Kiedy i dla kogo trening?

Trening relokacyjny przeprowadza się na kilka tygodni nim wyjazdem (pre-departure), ewentualnie w pierwszych tygodniach po przyjeździe do nowego kraju (post-arrival). Z mojego doświadczenia z pracy z expatami, ta druga forma wydaje się lepsza. Można w tamtym czasie pracować z uczestnikiem szkolenia już na zdobytych za pomocą niego doświadczeniach i obserwacjach, co jest zwłaszcza istotne, jeśli jest to pierwsza zagraniczna relokacja. ćwiczenia ma obowiązek objąć nie wręcz przeciwnie delegowanego pracownika, ale całą jego rodzinę. Kiedy szkoli się parę, niezwykle istotne jest, aby obu partnerów tyczyć się równorzędnie, ofiarować im taką samą ilość uwagi, pomimo tego, że nic bardziej błędnego jedna z tych osób będzie spełniać cele biznesowe wyznaczone za pomocą firmę zlecającą i opłacającą szkolenie.  Czemu takie podkreślanie roli i angażowanie partnera jest ważne? Okazuje się bowiem, że raz za razem tylko od łatwości adaptacji partnera/-rki (oraz dzieci) i wsparcia, jakie udziela on/ona pracownikowi zależy fortuna całego przedsięwzięcia. Raporty różnych firm relokacyjnych pokazują bowiem, że najczęstszą przyczyną (aż w około 30%) niepowodzenia kontraktu i wcześniejszego powrotu do domu wcześniejszy sprawy rodzinne i niezdolność dostosowania się rodziny do życia w nowym kraju.

Trening relokacyjny jest specyficznym rodzajem szkolenia, bowiem odbywa się najczęściej w opcji jeden na jeden (trener + pracownik) lub jeden na dwa (trener + para) i trwa najczęściej 1 lub 2 dni. W związku z tym jest to wybitnie intensywne próba tak jak dla uczestnika jak i trenera. Najlepsze rezultaty uzyskuje się, jeśli trener nie ogranicza się lecz wciąż do przekazywania informacji i wiedzy, ale zmusza uczestników do głębokiej refleksji, facylituje proces uczenia oraz pracuje coachingowe nad celami i wyzwaniami stojącymi zanim osobami uczestniczącymi w szkoleniu. Uważam też, że wskazana i nadzwyczaj pomocna byłaby dalsza, regularna angaż coachingowa z osobami relokowanymi, aby zapewnić im posiłki w procesie adaptacji i realizacji celów biznesowych stawianych poprzednio nimi z wykorzystaniem firmę.

A jaki jest współżycie samych uczestników do tego typu szkolenia? z reguły przyszli uczestnicy są zaciekawieni i z dużą otwartością oczekują treningu. Zdarzały mi się dodatkowo osoby, które podchodziły ileś sceptycznie (czego oni mnie coraz mogą wyszkolić - pracuję tak duża liczba lat z obcokrajowcami i poprawnie sobie radzę, czego ja mogę się nauczyć w ciągu 1-2 dni itp.) a po szkoleniu mówiły, że warto było przeznaczyć swój wart czas. Zresztą, badania prowadzone przez firmy relokacyjne potwierdzają moje doświadczenia i pokazują, że ponad 80% uczestników uznaje treningi za wartościowe lub wielce wartościowe.

Co w trakcie treningu?

Każda firma oferująca tego typu usługi ma swój program, ale zasadniczo u większości powtarzają się pewne elementy. Po pierwsze, poruszane są kwestie związane z samym procesem relokacji – przyczyny oddelegowania, cele i motywacje uczestników, wyzwania związane z tym procesem. Po drugie, elementy dotyczące kultury jako takiej – czym jest kultura, jakie są jej przejawy, jak funkcjonuje, na co wpływa, jakie są ogólne różnice kulturowe. Po trzecie, miara wiedzy dotycząca kraju, do którego zatrudniony jest relokowany – zwyczaje, tradycje, grunt wydarzenia historyczne, wskazówki dotyczące funkcjonowania i zachowania w środowisku zawodowym/biznesowym i sytuacjach prywatnych. Po czwarte, poruszane są ogół zagadnień związane z szokiem kulturowym i procesem adaptacji.

W czasie szkolenia wykorzystuje się takie metody jak ćwiczenia, incydenty krytyczne, prezentacje, symulacje, dyskusję, pytania coachingowe, materiały audiowizualne. W dużej mierze korzysta się w toku pracy dodatkowo z wcześniejszych doświadczeń uczestników w zakresie życia w innych krajach i kontaktów z osobami z odmiennych kultur.

Oczywiście taki trening nie nauczy uczestników w ciągu dwóch dni jak mają oszczędzić się w nowym miejscu w każdej sytuacji, ale uwrażliwi ich na różnice kulturowe, pokaże obszary, które mogą być trudne i wyzwania, jakie mogą się pojawić, da cenne wskazówki jak sobie udzielać rady z tymi wyzwaniami, zapewni niezbędne minimum informacji odnośnie danego kraju. szkolenie relokacyjny ułatwi osiągnięcie celu, jakim jest przejście pobytu za granicą tak, aby przyniósł on do licha i trochę satysfakcji zawodowej i osobistej natomiast stał się ważnym doświadczeniem w życiu całej rodziny.

Podsumowując, jeśli biznes chce zmaksymalizować szansę na szczęście biznesowy (i osobisty) pracownika, którego oddelegowuje do pracy w innym kraju powinna zadbać o odpowiednią selekcję i przyzwoicie przygotowany, skrojony na miarę szkolenie relokacyjny. Na szczęście, co chwila więcej korporacji zdaje sobie sprawę z tej konieczności i proponuje takie szkolenia swoim pracownikom i ich rodzinom.

Drogowskazy na ścieżce

Ścieżka kariery stała się ostatnimi czasy jednym z haseł, które pojawiają się w większości ogłoszeń rekrutacyjnych. niezależnie od wynagrodzeniem to dopiero co perspektywy rozwoju zachęcają kandydatów do operacja się o pracę w danej firmie, stąd warto postarać się o to, aby nie był to tylko slogan i obietnica bez pokrycia, ale dobrze przemyślane narzędzie. Inwestycja w pracownika to aliści lokata w rozwój całej firmy. Co jest więc najistotniejsze?

Przede wszystkim kompatybilność ścieżki realnymi możliwościami rozwoju. Musimy zastanowić się, czy cele, które zostaną postawione przed pracownikiem, będzie on mógł faktycznie zrealizować. To zdecydowanie istotniejsze niż atrakcyjna, ale nieadekwatna do rzeczywistości wizja. Mogą to być wysokie, wyśrubowane kryteria, ale furt możliwe do osiągnięcia. W związki od stanowiska możemy modyfikować kompetencje takie jak umiejętności menadżerskie, zarządzanie zespołem itp. lub unosić kwalifikacje specjalistyczne dzięki szkolenia w zakresie danej dziedziny. Dajmy pracownikom poczucie, że w nich inwestujemy, w owym czasie z pewnością wzrośnie stan ich motywacji i impresja solidarności z interesami organizacji. warto wprost zaznaczyć, że każda droga dla pieszych kariery powinna być skorelowana z systemem ocen pracowników. To przed chwilą będący w porządku następstwo tej drugiej stanowi przepustkę do przejścia na dalszy poziom. Pamiętajmy, że dróżka kariery nie jest systemem przyjętym raz na zawżdy i bez względu na osiągnięcia, pracownik po określonym czasie musi przebyć ilość wyżej. To lecz oznaczenie dyspozycja i perspektyw – pozostałość pozostaje kwestią indywidualnego zaangażowania. Najważniejsze, aby pracownik wiedział, czy ma możliwość awansu w strukturach pionowych, poziomych, czy dość rozwoju określonych kompetencji, nawet już na etapie samej rozmowy kwalifikacyjnej.

Firma, która stwarza określone warianty rozwoju staje się symultanicznie atrakcyjnym pracodawcą i pozyskuje ambitnych ludzi stawiających na nieustanne poszerzanie zakresu swoich kompetencji. Jeśli zaś chodzi o zakres położony wewnątrz employer brandingu, to sprecyzowane cele dają pracownikowi dużą dozę poczucia bezpieczeństwa. erudycja na temat tego, co może wydarzyć się po określonym czasie pracy w danym miejscu, pozwoli mu w wyższym stopniu przytroczyć się do danej organizacji, a jego werdykt o ewentualnej zmianie pracy z pewnością będzie mniej pochopna.

Profile kompetencji i realia społeczno-ekonomiczne

Pamiętajmy, że ścieżka kariery jest przygotowana z myślą o konkretnym stanowisku i raczej nie przypuszczalnie mieć charakteru uniwersalnego – to znaczy, że nie wszystkie branże oraz funkcje mogą stosować to sprzęt za pomocą okoliczność na specyfikę danej dziedziny. Jednak w przypadku tych, dla których ścieżka będzie optymalnym rozwiązaniem (kadra zarządzająca, inżynierowie itp.), należy budować je na bazie szczegółowych informacji. Dostarczą ich profile precyzujące kluczowe kompetencje dla konkretnego stanowiska, liczba ich spełnienia tudzież pożądane zachowania. klasa jedyny przewiduje również porównanie stopnia wymaganych kompetencji ze stopniem ich spełnienia w wypadku danego pracownika, a co za tym idzie – uwydatnienie luk. W tym kontekście nie bez znaczenia pozostaje też przebieg mapowania stanowisk, jaki daje sygnał kadrze zarządzającej najwyższego szczebla o tym, które osoby są kluczowe dla rozwoju firmy. To tylko one będę w firmie zatrzymywane w strukturach organizacji. na bank procesy, które wdrażamy w naszej firmie nie mogą być zupełnie oderwane od rzeczywistości czy twardych reguł rynku. Ścieżki karier ze swojej natury powinny być elastyczne i określać wielkość ale wręcz pewne ramy. acz większość przede wszystkim dużych organizacji rządzi się w pewnym stopniu swoimi prawami i wyznaczają one pracownikom cele (zadowolenie klienta, wartość techniczna i rzetelność produktu, procent wykonanych zadań), które powinni realizować na temat firmy, pamiętajmy, że co do jednego zawirowaniami na rynku mogą się one zmieniać.

Suma korzyści

Wskazanie możliwości rozwoju, prezentowanie wizji przyszłości i dawanie jasnych wskazówek, jakie cele trzeba osiągnąć, aby za rok lub dwa wyszperać się na określonym stanowisku sprawią, że pracownicy będą mieli wrażenie tego, że VIP czuwa nad przebiegiem ich kariery i wskutek możliwościom rozwoju stwarzanym z wykorzystaniem firmę w jej interesie, realizują oraz swoje osobiste cele. Co ciekawe, takie podejście zwiększa plus konkurencyjność firmy na rynku. Najlepsi profesjonaliści z pewnością chętniej przyjdą do firm posiadających usystematyzowaną strukturę, gdzie ktoś będzie czuwał nad ich ustawicznym rozwojem. drożyna kariery jest dlatego plus zachętą już na etapie rekrutacji, gdyż stanowi synonim pewnej przyszłości. zatrudniony wie, że chyba że zrealizuje stawiane przed nim cele w konkretnym czasie i jego ocena okresowa wypadnie pomyślnie, być może sumować na określone profity. Na skuteczne i efektywne zastosowanie ścieżek karier nie ma niemniej jednej skutecznej recepty, bowiem każda organizacja jest w jakimś stopniu miniaturowym państwem rządzącym się szeregiem pisanych i niepisanych zasad. Kultura organizacji, proces ocen i wartościowanie stanowisk powinny być w następstwie tego najlepiej jak to możliwe zintegrowane z rozwojem poszczególnych stanowisk, dopiero zespół ich funkcjonowania osiągnie Jahwe poziom efektywności.

Kryzys nie powinien mieszać się na styl zarządzania firmą, a przedsiębiorcy powinni więcej uwagi przywiązywać do etyki i odpowiedzialnego biznesu – twierdzi Jacek Nitecki, boss zarządu, prezes uniwersalny funduszu Elsmile Ltd.

Im poprzednio opanujemy tę sztukę tym lepiej. Negocjujemy furt wtedy, gdy chcemy pozyskać sprawy dla nas ważne i gdy działania ludzi stojących nam na drodze utrudniają lub ułatwiają realizację założonych celów. Całe bytowanie negocjujemy. Robimy to: w pracy, w domu, w sklepie, w banku, w szkole itd. Ale czy kiedyś zastanawialiśmy się czym są te negocjacje?

pertraktacje to bieg dochodzenia do rozwiązań akceptowalnych za pośrednictwem obie strony. zaprojektować trzeba, że obu stronom zależy na rozwiązaniu jakiegoś konfliktu lub problemu a to oznacza, że strony usiądą do rozmów z jakimiś założeniami, z jakimś nastawieniem. następnie wybór właściwej strategii negocjacyjnej: pozycyjna lub problemowa, na pewno zależne jest to od indywidualnych gildia i predyspozycji negocjatora, od przedmiotu negocjacji i partnerów negocjacji. Mamy w toku negocjacji do czynienia z interesami i stanowiskami negocjatorów. Tak mozolnie jak negocjatorzy opowiadać będą jedynie o stanowiskach, właściwie nie osiągną w pełni zadowalającego obie strony rozwiązania - negocjacje pozycyjne. jeżeli tymczasem obie strony zdecydują się znaleźć interesy, jakimi kierują się określając swoje stanowiska, dają sobie większą szansę na wypracowanie rozwiązania w pełni satysfakcjonującego obie strony. Chodzi oto by znaleźć tzw. złocisty środek, aby oboje z negocjacji wyszli wygrani. Pomoże to stworzyć partnerskie zależności z ludźmi tak by byli przekonani, że dbamy także o ich korzyści i ich interesy.

aktywny negocjator to homo sapiens posiadający rozwinięte kompetencje z zakresu: komunikacji, asertywności, autoprezentacji, technik negocjacji, oraz umiejętności konstruowania celów negocjacyjnych. Te i inne umiejętności możecie państwo przetrenować i rozwinąć na szkoleniach. Jest to sztuka, którą ktoś może zdjąć do perfekcji i przydaje się ona wszędzie.

To co jest mu dodatkowo potrzebne do skutecznego zarządzania ludźmi to żywość umysłu emocjonalna i wiążąca się z nią dokładnie gotowość do angażowania się w cały cykl relacji międzyludzkich oraz skłonność do budowania relacji z bezpośrednimi podwładnymi. Zakładam, że jesteś gotowy na to, iżby spojrzeć w przygłup siebie i ocenić, czy w Twoim przypadku konieczne jest wprowadzenie jakichkolwiek zmian w Twoim zachowaniu w tym zakresie.

Co w następstwie tego będzie Ci potrzebne do budowania dobrych relacji z Twoimi ludźmi? Po pierwsze danie warto, żebyś zdał sobie sprawę z tego, że ogół zaczyna się od Ciebie. jeśli chcesz wydedukować innych ludzi, poznaj wpierw siebie. Jeśli chcesz przestrzegać innych, wpierw naucz się przestrzegać siebie. norma jest prosta. Im większą masz umysł własnych myśli i uczuć, tym lepiej sobie radzisz z odczytywaniem i interpretowaniem sygnałów dochodzących z otoczenia, a im większe jest Twoje eksperyment w wyczuwaniu myśli i uczuć innych ludzi, tym doskonalszymi dysponujesz możliwościami formułowania komunikatów wysyłanych do osób, z którymi pracujesz. Potrzebna Ci jest do tego zręczność zwana empatią.

Czym jest empatia najkrócej mówiąc? Jest to wprawa zrozumienia unikalnych doświadczeń drugiej osoby i skutecznego reagowania na nie. Z definicji tej wynika, że na empatię składają się trzy ważne elementy: rozumienie, efektywne reagowanie i koncentracja na unikalnych okolicznościach i sytuacjach, w których znajdują się ludzie. wczucie jest przeto działaniem. Wymaga od Ciebie aktywności. Wymaga aktywności, która w rezultacie prowadzi do zrozumienia, a jak wiadomo od menedżera wymaga się, tak aby dogłębnie rozumiał wszystko, co dotyczy ludzi. nie zważając na podstawowymi zagadnieniami dotyczącymi tego, który miara obowiązków mają Twoi podwładni, pożądane byłoby żebyś jednocześnie rozumiał:

• w jaki fortel każdy z członków Twojej załogi zwiększa walor firmy oraz spokój klientów?
• jakie są potrzeby każdego z pracowników w zakresie szkolenia i rozwoju?
• w jaki droga iks z pracowników przypuszczalnie zmaksymalizować osobisty potencjał?
• co motywuje każdego z pracowników i w jaki rozwiązanie reagują oni na różne techniki motywacyjne?

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy powierzchownym, technicznym podejściem do pracowników a bardziej ludzkim nastawieniem, które jest oznaką empatii? Jakie korzyści dla siebie, dla organizacji i dla swoim ludzi widzisz w byciu empatycznym menedżerem?

Empatia pozwala nawiązać więź emocjonalną. Empatyczni słuchacze czują ból, radość, żal i frustrację osoby, której słuchają. Aby lepiej zrozumieć, czy jest empatia i jakie jest jej znaczenie dla budowania relacji z drugim człowiekiem, przypomnij sobie sytuację ze swojego życia, kiedy miałeś unikalny kontakt z drugą osobą, w trakcie którego czułeś:

• że Twoje słowa zostały uważnie wysłuchane i zrozumiane,
• że jesteś zaangażowany w konwersację, a nie lecz wciąż wysłuchany,
• że jesteś rad z takiego kontaktu, bo z racji niemu zyskałeś wrażenie więzi z drugim człowiekiem,
• że chciałbyś mieć jeszcze drzewiej okazję do takiego kontaktu z tą osobą.

Empatyczne słuchanie, ze względu na swoją siłę łączenia ludzi ze sobą, daje nam poczucie, że nasze problemy rzeczywiście kogoś obchodzą, że własny rozwój ma dla kogoś opatrywanie sygnaturą i że jesteśmy unikalni i unikalnie traktowani.

Jak każdej umiejętności, empatii można się nauczyć i wolno ją rozwijać. Istnieją dwa grunt jej obszary rozwoju: empatyczne słuchanie i manifestacja empatii. Druga artyzm wymaga opanowania pierwszej.

Empatyczne słuchanie

Co tak więc takiego robią a czego nie robią empatyczni słuchacze? Na początek trochę o tym, od czego się powstrzymują:

• od powtarzania sobie w myślach w trakcie słuchania tego, co chcą powiedzieć, podczas gdy przyjdzie ich kolej,
• od wtrącania się ze swoimi dobrymi radami,
• od wychwytywania pojedynczych fragmentów i ignorowania reszty,
• od podejmowania decyzji dzięki wysłuchaniem całej wypowiedzi,
• od porównywania wszystkiego, co słyszą z własnymi doświadczeniami - uznają z przyczyny szanują unikalność myśli i uczuć drugiego człowieka,

Oto co robią empatyczni słuchacze:

• świadomie reagują na niedopowiedzenia,
• pozbywają się swoich uprzedzeń,
• starają się wczuć w emocje rozmówcy, nie dając się im jednak ponieść,
• pozwalają ludziom wyczerpująco objaśnić sytuację,
• koncentrują się na rozmowie, nie rozpraszają się.

A jak Ty możesz się przygotować do empatycznego słuchania?

wyeliminuj czynniki rozpraszające - wyłącz telefon, zamknij drzwi od swojego biura i odłóż na w przyszłości rzeczy, nad którymi pracujesz;

oczekuj momentów ciszy i nie czuj się w takich chwilach skrępowany - chwile milczenia świadczą o Twojej cierpliwości, zrozumieniu i chęci wysłuchania dalszego ciągu historii,

utrzymuj kontakt wzrokowy - okazujesz w tej fortel rozmówcy swoje zamiłowanie i łączność z nim;

oczyść osobisty umysł i skup się na słuchaniu słów rozmówcy - inne pochłaniające Cię aktualnie sprawy muszą utrzymywać się odłożone na bok;

unikaj wydawania pochopnych osądów - przypuszczalnie Ci to utrudnić zrozumienie unikalnego położenia drugiej osoby.

Jak wynika z definicji, empatia bierze się z chęci odczuwania tego samego, co czuje druga osoba i wiąże się z potrzebą dogłębnego zrozumienia położenia i punktu widzenia drugiej osoby. Pamiętaj o tym, żeby w pierwszej kolejności skupić się na zrozumieniu rozmówcy, a dopiero później na byciu zrozumianym. Prawdopodobniej jest to jeden z najważniejszych warunków rozwoju umiejętności empatii w życiu zawodowym i prywatnym.

Okazywanie empatii

Samo wysłuchanie nie wystarczy, iżby w pełni okazać rozmówcy empatię powinno się zareagować na stan rzeczy rozmówcy. Jak możesz to robić?

zadawaj pytania otwarte - używaj zwrotów: "opowiedz mi o tym dokładniej", "wyjaśnij mi to", "podziel się tym ze mną". Takie ewaluowanie pomagają wybudować atmosferę wspólnoty zainteresowań i doświadczeń. Pozwalają przenieść rozmowę z płaszczyzny zwykłego zadawania pytań na płaszczyznę dwustronnej komunikacji;

zwolnij - okazywanie empatii wymaga czasu. Nie jest to z pewnością łatwe dla menedżera, który niejednokrotnie czuje się przytłoczony brakiem czasu, jakkolwiek tak samo, jak nie wskazane jest jest ważnych decyzji podejmować pod presją czasu, gdyż wymagają zebrania dużej ilości potrzebnych informacji, tak samo należy poszukiwać takich możliwości nawiązywania relacji, które mogą przenikać we własnym tempie;

zwracaj uwagę na swoje ciało - praktykując empatię należałoby kierować uwagę na swoje ciało, bo jest ono doskonałym barometrem uczuć, a z kolei świadomość emocji ułatwia nam manifestacja empatii. Zwróć uwagę, czy jesteś napięty (napięte mięśnie, sztywność ciała), nerwowy (podniecenie, pospieszny puls), przesycony lub nieobecny (brak koncentracji, senność, ziewanie). Poinformowanie rozmówcy o reakcjach Twojego ciała, pozwala wzmóc połączenie międzyludzką i lepiej zrozumieć drugiego człowieka;

wyciągaj wnioski z przeszłych doświadczeń - pożądane byłoby zadbać o wspólnotę doświadczeń przez doniesienie "tak, też to czułem", "wiesz, też przeżyłem coś podobnego". wskutek temu kadry czują się dobrze zrozumiani.

pozwól rozmówcy przedstawić całą historię - kiedy zwalniasz i unikasz wydawania pochopnych osodów, tworzysz atmosferę, w której Twój interlokutor prawdopodobnie się wygadać. Żeby to sprawdzić, możesz zadać sobie pytanie "czy wysłuchałem całej opowieści tego człowieka i ją zrozumiałem?" chyba że nie dasz drugiej osobie przestrzeni do opowiedzenia swojej historii do końca, odniesie ona wrażenie, że jej przeciwność nie został potraktowany z należytą uwagą i odpowiednio zrozumiany;

wytyczaj granice - gdy czyjeś myśli sprawiają szósty zmysł chaotycznych, rozproszonych lub niekompletnych, nakieruj rozmówcę z powrotem na unikalnie okoliczności, o których chciał rzec i które wymagają zrozumienia i reakcji. Możesz powiedzieć: "jeśli to możliwe, starajmy się trzymać tematu", "skupmy się na najważniejszym, czyli..."

I na koniec jeszcze, gdy w praktyce możesz jako menedżer okazywać empatię swoim podwładnym? Na przykład:

• w trakcie spotkań z pojedynczymi osobami lub grupami, w trakcie których zbierasz ich opinie,
• w okresie ważnych zmian, staraj się wczuć w sytuację swoich ludzi i lepiej zrozumieć problemy, z którymi się borykają,
• podczas ocen okresowych pracowników, których celem jest ich zmotywowanie do osiągania lepszych rezultatów, próbuj zrozumieć, co czuje zatrudniony w związku z taką oceną i uzyskaj potrzebne informacje do lepszego motywowania go w przyszłości,
• podczas rozpatrywania szczególnych próśb, spróbuj wydedukować różne okoliczności i zarazem oceń, czy te prośby tak zasługują na szczególne potraktowanie.

Empatyczny menedżerowie tak bywa cechują się biegłością w dogłębnym pojmowaniu różnych sytuacji i wczuwaniu się w położenie podległych im ludzi. Empatyczni menedżerowie są skuteczni. Są skuteczni głównie ze względu temu, że potrafią stosować się a słuchanie w swojej codziennej pracy traktują priorytetowo. Następnym jak jeden mąż więc, gdy zaprosisz do siebie swojego podwładnego zacznij rozmowę od pytania: "powiedz mi, jak sobie radzisz z tymi wszystkimi zamianami, które zachodzą około nas?" i dokładnie wysłuchaj odpowiedzi. albo ciekawy, a być może się okazać, że ogromnie pozytywnie zaskoczy Cię to, co wyniknie z takiej rozmowy.

Na podstawie książki "6 nawyków skutecznego szefa" Stephen E. Kohn i Vincent D. O"Connell.

Na potrzeby ankiety przyjęliśmy, w pewnym uproszczeniu, że istnieją dubel główne formy coachingu w organizacjach:

1. Indywidualny coaching dla wyższej kadry menedżerskiej (zwykle). Prowadzą go albo coachowie zatrudnieni w organizacji (wewnętrzni), ewentualnie zaproszeni spoza niej (zewnętrzni).
2. Coaching menedżerski realizowany z wykorzystaniem przełożonych poniżej własnych podwładnych.

Dostępne uprzedni dwie wersje ankiety:

1. Dla firm, w których stosuje się coaching
2. Dla firm, w których nie stosuje się coachingu

Analiza statystyczna przeprowadzona została na podstawie danych uzyskanych od 75 firm.

Przy uzyskanych liczbach wypełnionych ankiet analizy statystyczne (chi – kwadrat) nie wykazały różnic istotnych przeciętnie pod względem stosowania coachingu dla firm różnej wielkości.

Wyniki szczegółowe

I. ANALIZA WYNIKÓW FIRM, W KTÓRYCH NIE STOSUJE SIĘ COACHINGU

1. Przyczyny nie stosowania coachingu

• Ponad 1/3 respondentów deklaruje, że nie ma opinii na przedmiot przydatności coachingu. być może to wynikać z braku wystarczającej wiedzy nt. konkretnych zastosowań coachingu czy też wykorzystania jego efektów.
• W opinii respondentów główne przyczyny niestosowania coachingu to: kosztowność, brak poparcia ze strony zarządu i absencja odpowiednich coachów.
• 3/4 respondentów zwraca uwagę na wysokie koszty coachingu, co prawdopodobnie wynikać z braku wiedzy nt. korzyści finansowych, jakie coaching przynosi organizacji (oceny zwrotu z inwestycji w działanie coachingowe).
• Wystąpiła istotna statystycznie różnica (test Cochrana) między kosztownością coachingu a brakiem zainteresowania ze strony pracowników natomiast oceną jego nieprzydatności. Dla respondentów cenność jest naprawdę częstszą przyczyną niestosowania coachingu niż absencja zainteresowania czy przydatności.
• Statystycznie ano (test Cochrana) większa liczba osób jako częstszą przyczynę niestosowania coachingu wskazuje na absencja dostępu do odpowiednich coachów niż na jego nieprzydatność.

II. ANALIZA WYNIKÓW FIRM, W KTÓRYCH STOSUJE SIĘ COACHING

1. Liczba uczestników coachingu indywidualnego w 2009 roku

2. Liczba coachingów w roku 2010 w stosunku do roku ubiegłego

• Z puli 44% organizacji, które zadeklarowały postęp liczby coachingów w 2010 roku, 88% stanowią duże organizacje.

3. Odbiorcy coachingu indywidualnego

• Istotnie przeciętnie (test Cochrana) większa wolumen menedżerów wyższego szczebla korzysta z coachingu w porównaniu do osób z poziomu zarządu i do osób z niższego szczebla.

4. Inicjatorzy coachingu w firmach

5. Coachowie wewnętrzni a coachowie zewnętrzni

• 42% respondentów deklaruje, że w organizacji coachingiem zajmują się również coachowie wewnętrzni, jak i zewnętrzni

6. Umiejętności coachingowe kadry menedżerskiej

7. Kryteria wyboru coacha zewnętrznego

Legenda:
1 - nieważne; 2 - odrobinę ważne, 3 - ani ważne, ani nieważne; 4 - ważne; 5 - nader ważne

• Najważniejsze w wyborze coacha jest jego sprawdzian w pracy zaś wzajemna afirmacja coacha
i uczestnika.
• Analizy statystyczne (test t - studenta) wykazały, że te dwa kryteria dotychczasowy oceniane w rzeczy samej wyżej niż pozostałe.

8. Badania efektywności coachingu

• Respondenci deklarują, że przeważnie efekty coachingu mierzone są przy pomocy oceny zmiany zachowań uczestnika.
• Analizy statystyczne (test Cochrana) wykazały, że ocena zwrotu z inwestycji jest no rzadziej stosowana niż pozostałe metody oceny efektywności.

9. Wykorzystanie coachingu w firmach

• Coaching osobny praktyczny jest z reguły jako narzędzie rozwojowe oraz jako przyrząd rozwiązywania problemów.
• Analizy statystyczne (test Cochrana) wykazały, że oba te zastosowania są no tak częściej wybierane przez respondentów niż premia dla kluczowych osób w firmie.